Bukta Imre, Bukta Imre 2012

De Godot Galeria nodigt u uit bij de tentoonstelling van Bukta Imre. De tentoonstelling kan worden bekeken 2012 oktober 30 tot en met december 8 binnen de openingstijden van de galeria: van dinsdag tot en met vrijdag van 9 tot 14; op zaterdag van 10 tot 13. Gesloten op maandag, zondag en feestdagen.

Sinds Bukta Imre 2005 is hij een kunstenaar van de Godot Galerie, en sindsdien presenteert hij elke twee jaar in onze galerie zijn actuele, nieuwste werken. De datum van de volgende tentoonstelling had geplaatst kunnen zijn als 2013, maar we hebben deze nu alvast geadvanceerd. De reden hiervoor is dat de Kunstzaal van november tot drie maanden het volledige terrein zal gebruiken om een tentoonstelling voor de kunstenaar te organiseren. Daarom hebben wij besloten om met deze uitzonderlijke tijdtuiting de maker van dit jaar, die 60 jaar oud is, te eren. In de tentoonstelling tonen we een subjectieve selectie uit de laatste tien jaar zijn schilderijen, papierwerken en fotografieën.

Zelfportret

koperkaarten, aquarel, pastel, inkt, op papier en op een houten paneel, 2012

Bukta Imre is een van de meest originele kunstenaars in de hedendaagse Hongaarse beeldende kunst: grafisch ontwerper, schilder, performer, beeldhouwer, fotograaf, docent. Zijn carrière begon als autodidact kunstenaar in de 1970‑jaren. Zijn kunst is sterk verweven met de levensstijl en cultuur van de Hongaarse mensen die in het platteland wonen en in de landbouw werken. Zijn thema's zijn sinds het begin de objecten, locaties en personages van het alledaagse, arbeidsintensieve leven; hij gebruikt voor de afbeelding daarvan de meest diverse hulpmiddelen: voor zijn schilderijen gebruikt hij vrij elke soort natuurlijke materialen die in de hand komen (haar, hout, maïs, tegels, lucifers, enz.), die hij op een assemblage‑achtige manier samenbouwt. In zijn objecten, installaties en prestaties plaatst hij de alledaagse materiële cultuurelementen van het plattelandsleven vanzelfsprekend naast elkaar, of bouwt er unieke machine‑beeld‑structuren uit. Zijn portretten en composities kunnen worden beschouwd als bijzondere sociaaleconomische studies; maar in tegenstelling tot een buitenstaande en afstandelijke analytische blik, ziet en laat Bukta vanuit binnenhand deze eigenzinnige, met zoet-bittere ondertonen beladen wereld zich zien. Zijn visie is soms ironisch, soms melancholisch, soms (maatschappelijk)kritisch of vergevingsgezind, maar hij benadert zijn onderwerpen altijd met uitzonderlijke empathie.

Hofscène

olijverf, doek, 2009

Zijn kunst wordt al vier decennia lang omringd door voortdurende erkenning, figuurt zich in tal van nationale en internationale openbare en private collecties. Twee keer heeft hij ons land vertegenwoordigd op een van de grootste internationale wedstrijden, de Venetië Biennale ( 1988, 1999 ). Drie boeken verschenen over hem (Új Művészet Kiadó 1998, A38 Kht 2006, MODEM 2008), hij is docent aan de Eszterházy Károly Főiskola en de Képzőművészeti Egyetem te Egri.

Zwevende koe

gelatineerde zilveren reliëf, 2003

Toen hij in 1998 terugkeerde naar zijn geboortedorp, Mezőszemer, keerde zijn belangstelling geleidelijk naar schilderkunst. Op deze werken kan een soort van stijlklassicisme worden opgemerkt: de onderwerpen benaderen steeds meer traditionele schildergenres zoals het gezichtsleven, het interieur, het portret en de landschapsportret. De “bukt” van oppervlakterminimale motieven (pettyföring, rantje, netpatroon, enz.) versterkt zijn decoratieve eigenschap en komt tot leven los van de compositie.

In 2011 maakte hij zijn eerst voordoening met grote, op papier gemaakte kunstwerken, die enerzijds een synthese bieden van de “creep”-velden die in de jaren 80 waren toegepast, en anderzijds van de fijnere oppervlaktebehandelingen in de werken van de jaren 90. De werken van de serie nemen het wereldbeeld van pastelkleuren in plaats van de zware olieverf, maar Bukta vervult zich zó in de materialen – tus, grafiet, tempera, aquarel, houtskool – dat de kunstwerken van veruit collage‑achtig overkomen of het speciale afgestemde geheel van proceduetypen uittekenen die hij eerder had toegepast. Met deze serie blijft de kunstenaar het landelijke landschap voortbouwen, weergeven met de consequentie, toewijding en nauwkeurigheid die hij kenmerkt, en biedt hij tegelijkertijd een uitgang voor de kijker. Hij slaagde er namelijk in, in dit windgeveerde woestijnland een atelier, sfeer, familie en vriendengroep te creëren waarin iedereen zich thuis kan voelen.

Róza en Lőrinc

olijverf, doek, 2009