Bukta Imre, Bukta Imre 2012

Η Γκαλερί Godot σας προσκαλεί στην έκθεση Bukta Imre. Η έκθεση 2012 είναι διαθέσιμη από το 30 Οκτώβρη μέχρι το 8 Δεκέμβρη, σύμφωνα με τα ωράρια λειτουργίας της γκαλερί: από Τρίτη έως Παρασκευή 9 έως 14 ώρα, και Σάββατο 10 έως 13 ώρα. Κλειστή τις Δευτέρες, Κυριακές και στις εορτές.

Ο Bukta Imre είναι καλλιτέχνης του Godot Gallery από το 2005. Από τότε, κάθε δύο χρόνια, παρουσιάζει τις τρέχουσες, πιο πρόσφατες δημιουργίες μας στην γκαλερί. Η ημερομηνία της επόμενης έκθεσης θα ήταν 2013, αλλά την προβασίσαμε ήδη. Ο λόγος είναι ότι από τον Νοέμβριο ο Space of Art οργανώνει έκθεση για τον καλλιτέχνη σε όλη τη γκάμα του για τρεις μήνες. Γι' αυτό αποφασίσαμε να τιμήσουμε τον δημιουργό του έτους 60 με αυτή την ασυνήθιστη έκθεσή. Στην έκθεση παρουσιάζουμε μια υποκειμενική συλλογή από παλαιότερες αποδέκα ετών πίνακες, χαρτογραφίες και φωτογραφίες.

Πορτραίτο

χαρτί, ακαίρι, παστέλ, βόρδα, χαρτί και ξύλινος πίνακας, 2012

Ο Μπουκτά Ινμε είναι ένας από τους πιο πρωτοπόρους καλλιτέχνες της σύγχρονης Ουγγρικής τέχνης: γραφίτης, ζωγράφος, επιτεχνός, γλύπτης, φωτογράφος, καθηγητής. Η πορεία του ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος καλλιτέχνης στα έτη του 1970. Το έργο του συνδέεται έντονα με την ζωή και τον πολιτισμό των αγροτικών Ουγγρών που ζουν και εργάζονται στη γεωργία. Οι θεματικές του από την αρχή απαρτίζονται από τα αντικείμενα, τους χώρους και τους συμμετέχοντες της καθημερινής εργασιακής ζωής, για τα οποία χρησιμοποιεί τα πιο ποικίλα μέσα: στα έργα του επιλέγει ελεύθερα κάθε φυσικό υλικό που βρίσκεται στα χέρια του (σκώληξ, ξύλο, καλαχδιά, πλακάκια, τσίχλες, κ.λπ.), που συναρμολογεί σαν assemblage. Στα αντικείμενά του, στις εγκαταστάσεις, στις επιτεχνές του, το αγροτικό υλικοπέρασμα τοποθετεί χωρίς διόρθωση δίπλα του, ή δημιουργεί ξεχωριστές μηχανικές-χασματικές δομές εκ των οποίων. Οι πίνακές του, οι συνθέσεις του είναι αντιλήπτες ως ιδιαίτερες κοινωνιολογικές μελέτες, αλλά αντιμέτωπες με τη μακρινή και αποστασιοποιημένη επιτήρηση του εξωτερικού αναλυτή ο Μπουκτά βλέπει και δείχνει από μέσα αυτόν τον ιδιαίτερο, με γλυκό‑πικρούχες φάτων πλούτο κόσμο. Η συνειδητοποίησή του είναι και ειρωνική και μελαγχολική, και κάποιες φορές (κοινωνικής) κριτική ή επιτρεπτική, αλλά πάντα με εξαίρετη ενσυναίσθηση προσεγγίζει τους υποκειμένους του.

Σκηνή στην αυλή.

ουβός, βαμβάκιο, 2009

Η τέχνη του απολαμβάνει συνεχή αναγνώριση για τέσσερα δεκαετίες, βρίσκεται σε πολλά εθνικά και διεθνή συλλοξιά και σε ιδιωτικές συλλογές, αντιπροσώπευσε δύο φορές την Ελλάδα στην ένα από τα πιο σημαντικά διεθνή εργαστήρια, την Bienniale του Βενετίας (1988, 1999), τρία βιβλία δημοσιεύτηκαν για αυτόν (Új Művészet Kiadó 1998, A38 Kht 2006, MODEM 2008), καθηγητής στη Σχολή Κάρολη Ουζτεράζι και στο Τεχνονικό Ινστιτούτο ΚάλλιτεκΝόου στην έκρηξη Εστέρα.)

Πλωτή αγελάδα

ασημένια εκτύπωση γέλταμ, 2003

Μετά την επιστροφή του στις 1998 στη μητρική του πόλη, Mezőszemerére, το ενδιαφέρον του εξελίχθηκε σταδιακά προς τη ζωγραφική. Σε αυτά τα έργα παρατηρείται ένας όρος στυλιστικής κλασικιστικής τάσης: τα θέματα πλησιέστερα παραδοσιακές καλλιτεχνικές μορφές, όπως η ζωγραφία της καθημερινότητας, το εσωτερικό, το πορτρέτο και το τοπίο. Τα “buktás” γεωμετρικά προγεμάσφαιρα (pettyezés, rovátkolás, hálóminta, κ.ο.κ.) ενισχύουν την διακοσμητικότητα και ζωντανεύουν ανεξαρτήτως από τη σύνθεση.

«2011» διαπίστωσε την ταυτότητά του στο κοινό με μεγάλα, χαρτοκατασκευασμένα έργα, τα οποία συνδυάζουν, από τη μία πλευρά, τις «νυστέριες» εφαρμογές των “sztäll” του 80 και, από την άλλη, τις πιο ομαλές εφάπαξ επεξεργασίες του 90. Οι σειριακές παρτίδες αναμεμειγμένες την ορχήστρα χαρτοπωριών με τον κόσμο των παστέλ, αλλά ο Δημιουργός ενισχύει τόσο το χαρτί—σπόγγος, γραφίδα—από την άλλη—σαμπάντα, τερπανάκι, ζωγράφος, στίξ—οπότε, από απόσταση, οι ενέργειες μοιάζουν με κολάζ και ανακαλύπτουν τον κόσμο των προηγούμενων εφαρμογών του. Μέσα στη σειρά, ο καλλιτέχνης συνεχίζει να διμορφώνει το πουντ της γειτονιάς, ταυτόχρονα προσφέρωντας μια έξοδο στην συγκέντρωση του θεατή: κατάφεραν, σε αυτή τη σκληρή έρημο, να δημιουργήσουν μια εργασιακή, ελαχίστη ατμόσφαιρα, οικογένεια και φιλική κοινότητα, στην οποία κάθες μπορεί να νιώσει “σε αυτό το σπίτι».

Ρόζα και Lőrinc

ουβός, βαμβάκιο, 2009