Wystawa · Godot Galéria
Csoportos kiállítás
Kortárs magángyűjtemények X.: Bélai György gyűjteménye
Galeria Godot z szacunkiem zaprasza Pana/Panią.
Współczesne własne kolekcje X.
w wystawie zatytułowanej …, w której
Bélai György
Z naszej kolekcji prezentujemy wybrany zestaw.
Wernisaż: 31 stycznia 2007 · 20:00
Otwarcie: reżyser filmowy Jancsó Miklós
Większy rozmiar
Gábor Záborszky
Wystawiający artyści: Balogh László, Barabás Márton, Bartl József, Csernus Tibor, El Kazovszkij, Gyarmathy Tihamér, Győri Márton, Haraszty István, Jovián György, Kelemen Károly, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Orbán Attila, Ottó László, Soós Nóra, Szemadám György, Szikora Tamás, Váli Dezső, Záborszky Gábor
Większy rozmiar
Wystawiający artyści: Balogh László, Barabás Márton, Bartl József, Csernus Tibor, El Kazovszkij, Gyarmathy Tihamér, Győri Márton, Haraszty István, Jovián György, Kelemen Károly, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Orbán Attila, Ottó László, Soós Nóra, Szemadám György, Szikora Tamás, Váli Dezső, Záborszky Gábor
Artykuł Gábora Ébli o Györgu Béla
Archiwum. Badania historii sztuki i zbieranie dzieł w duchu XXI wieku
Baza danych Artchivum jest największym nowością w badaniach dziejów sztuki w kraju od czasu przełomu systemowego. Wkrótce rozpoczynają się prace na wielkoma metrach kwadratowych biurowym miejscu w centrum, gdzie może kontynuować się nowe podejście badawcze. Idea polega na zebraniu wszystkich informacji na temat każdej węgierskiej sztuki wizualnej (artystycznej, przemysłowej, fotograficznej, konstrukcyjnej, ludowej, a nawet tanecznej) w jednolitym systemie i w postaci dostępnej do zapytania komputerowego.
Podstawowe dane potrzebne do tego – takie jak nazwy, instytucje, daty, miejsca, kategorie – zostały załadowane w ciągu ostatnich kilku lat. Jednocześnie, poprzez rozwój i testowanie, powstał pierwszy moduł systemu informatycznego, który je rejestruje i umożliwia wyszukiwanie w szerokim zakresie. Punkty badawcze można łączyć z ogólnym wyszukiwaniem aż do precyzyjnie określonego zapytania.
Pierwszym warunkiem bazy danych jest pełna wyczerpuńczość według dostępnych możliwości. W komputerze przesłano miliony wariantów danych leksykalnych. System przydziela dane do pól semantycznych, korzystając z tysięcy kryteriów programu. Liczba wersji indeksowania jest praktycznie nieskończona. Wtórg roku przerzuca się na to zespół, a interpretację, pracę specjalistyczną dziś zajmują osiem młodych historyków sztuki.
Obecnie przetworzono sto jedenasto tysięcy osób, trzysta osiemdziesiąt sześć tysięcy wariantów nazw oraz tysiące trzynastuczkowych instytucji. Liczba dokumentów przetworzonych w bazie danych osiągnęła trzynaście tysięcy. To ogromna liczba, bo pełne przetwarzanie bogatych danych książkowych w poszczególnych przypadkach może trwać miesiące. Już coraz częściej zdarza się, że badacze, którzy dowiadują się o przedsięwzięciu, natrafiają w tym bazie na ślady danych, które nie można znaleźć w innych, znanych zbiorach sztuki w kraju. Chociaż ośrodek badawczy jeszcze nie działa publicznie, z przyjemnością przyjmuje te zapytania, ponieważ każde żądanie jest rodzajem próby, służącej do testowania systemu, który wciąż jest w fazie rozwoju. Prowadzone są już negocjacje współpracy z Instytutem Historii Sztuki oraz Baza Danych Innym Zbiorów Publicznych.
Wokół bazy danych w ciągu ostatnich lat powstała prawdziwa biblioteka oraz archiwum książek. Obecnie liczba dostępnych, głównie węgierskich, dokumentów artystycznych przekracza sto tysięcy. Wśród nich znajduje się wiele rzadkich katalogów. Materiał obejmuje od zaproszeń na wystawy po książki, wszystkie formy noszące informacje. Wiadomość o bazie rozprzestrzenia się tak szybko, że instytucje i osoby prywatne samodzielnie kontaktują się i oferują swoje dokumenty, ponieważ wiedzą, że zostaną one wkrócej przetworzone i będą publicznie dostępne. Na świeżym przykładzie wspomniano, że niedawno do tej bazy trafiły oryginalne fragmenty korespondencji Lajosa Kassaka. Gdy przyjęcie i przetwarzanie materiałów węgierskich dokumentów z przeszłości zostanie w istocie zakończone, od tego momentu zadaniem utrzymującego bazę będzie jedynie krokowa obsługa bieżącego sprzętu oraz wyłapywanie nowych informacji z przeszłości.
Większy rozmiar
Wystawiający artyści: Balogh László, Barabás Márton, Bartl József, Csernus Tibor, El Kazovszkij, Gyarmathy Tihamér, Győri Márton, Haraszty István, Jovián György, Kelemen Károly, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Orbán Attila, Ottó László, Soós Nóra, Szemadám György, Szikora Tamás, Váli Dezső, Záborszky Gábor
Baza danych obejmuje także przedmioty sztuki. W drugim etapie pracy, przy użyciu wysokowydajnych skanerów, powstaje ogromna kolekcja wysokiej jakości reprodukcji. Jej dostępność online nie tylko przyspiesza badania, umożliwiając jednoczesne wyszukiwanie z różnych perspektyw, ale także stanowi imponujący przykład ochrony stanu, ponieważ w tradycyjnych książkach i archiwach powszechnie wypuszczane są jedynie fragmenty rozpękanych arkuszy katalogów sprzed weczej szesciek’nastu roku. Jednocześnie baza danych nie jest tylko zbiór przedmiotów sztuki, lecz materiałem obejmującym najszersze społeczne, toglą niewłaściwie konteksty estety‑kie. Intencją nie jest tylko zapewnienie możliwie pełnej dostępności, lecz także obserwacja sztuki w nowym systemie zależności. Oczekiwanym celem bazy nie jest jedynie przyspieszenie tradycyjnych, już trwających badań, ale wprowadzenie nowatorskich metod i szkoleń dla nowej generacji historyków sztuki.
Zakłada to trzeci kluczowy element przedsięwzięcia – publiczność. Do tej pory budowa bazy danych opierała się w pełni na prywatnych środkach finansowych, ale jej przyszła działalność będzie publiczna. Wydaje to również hołd dla amerykańskiego typu filantropii, który zyskuje u nas na ziemi: prywatna inicjatywa i fundusze mają tworzyć dobro publiczne w sferze wartości intelektualnych. Publiczność nie będzie ograniczona tylko do zawodowych historii sztuki, lecz skierowana będzie do każdego zainteresowanego. Kryteria wyszukiwania będą zrozumiałe dla ogółu, a nie w termastronie fachowym. W fizycznym centrum bazy danych dostępne będą informacje, które każdy może wyszukać przez komputerowy terminal, a robocza możliwość zostanie objęta również przez osoby uzyskujące licencję na badania, nadesiadowane do oryginalnych dokumentów.
Kościół chcący działać przyjaznym dla odwiedzających: zapewni przestrzeń na wydarzenia artystyczne, księgarnię, kawiarnię, wystawy. Dotychczas nie podjęto decyzji o długoterminowym finansowaniu. Od samego początku swojej działalności musi być samowystarczalny – tak, aby nie zależał on wyłącznie od losów, szczęścia lub środków konkretnej osoby. Opłata za uzyskanie informacji będzie już sama w sobie konieczna, aby można było zróżnicować użytkowników: instytucjonalnych, specjalistów, prywatnych dealerów lub amatorów. Technika jej zastosowania pozostaje jednak tajemnicą przyszłości.
Większy rozmiar
Wystawiający artyści: Balogh László, Barabás Márton, Bartl József, Csernus Tibor, El Kazovszkij, Gyarmathy Tihamér, Győri Márton, Haraszty István, Jovián György, Kelemen Károly, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Orbán Attila, Ottó László, Soós Nóra, Szemadám György, Szikora Tamás, Váli Dezső, Záborszky Gábor
Az Artchívumot Bélai György keltette életre. dwadzieścia‑szesnaście lat, trzydziestu latem przybył do Stanów Zjednoczonych. Jego ojciec był muzykiem, dlatego wychował się w kulturze, a on sam opłynął świat jako muzyk dwadzieścia‑lat. Pod koniec lat siedemdziesiątych osiedlił się w Ameryce, gdzie po odłożeniu instrumentów znalazł się w kolejce uniwersytetów. Studiował ekonomię, prawo, organizację systemów i programowanie. Później z własnego biura wysyłał systemy komputerowe do dużych amerykańskich zamawiających. Przed powrotem na ojczyznę pracował jako doradca gospodarczyny, a potem jako wiceprezes dużej firmy handlowej.
Zainteresowanie sztuką plastyczną sięga już młodości, a w Ameryce zaczął poważnie zbierać sztukę. Kupował dzieła z XX wieku z Ameryki i Francji. Gdy po zmianie systemu przeniósł się z powrotem do Węgier z rodziną, zaczął również poszukiwać twórców w węgierskiej sztuce, którzy mieściliby się w trendach nowoczesnych i współczesnych nurtów międzynarodowych. Poznając odradzający się rynek sztuki, coraz częściej potrzebował szerokich, kompleksowych danych artystycznych. Właśnie dlatego do rozpoznania rzeczywistych stosunków jakości i wartości potrzebne są szerokie porównania: im więcej dzieł danego malarza trzeba poznać, tym dokładniej trzeba widać czy wstawić w swoje miejsce analizy historyków sztuki, czy przeciwieństwa międzynarodowe. Jednak w przypadku takiego systematycznego badania, które wymaga posiadania wszystkich danych i szybkiego dostępu, krajowe warunki – czyli publikacje, bazy danych – były nieobecne. Do tej pory zdarza się, że z braku wiedzy jednocześnie prowadzone są badania zawodowe, a szybkie decyzje potrzebne przy aukcjach podejmowane są przez uczestników rynku na podstawie niewłaściwych kryteriów i brakujących danych. Te osobiste doświadczenia doprowadziły w Bélaii do uznania, że jego zainteresowanie sztuką, rutynę programistyczną i możliwości finansowe z kariery amerykańskiej najlepiej wykorzystałby poprzez budowę takiej bazy danych, jednocześnie.
Rokiem poświęconymi budowie systemu okały się przydatne także w wyostrzaniu myśli jego samodzielnego zbieracza. Jego gust, dostosowany do międzynarodowych nurtów, pozostał, lecz wybory stały się precyzyjniejsze. Odważył się także wzmocnić własne postanowienia, aby wybierać poza przyjętymi krajowymi standardami. Jego kolekcja rozciąga się od Świętej Zofii po współczesnych artystów. Wspaniałe zestawienie Rippl‑Rónai zapewnia dobry początek. Poza mistrzowskimi pastelowymi portretami, francuskimi pejzażami oraz wciągającymi rysunkami, wyróżnia się niemal monokrótem zimowym krajobrazem, którego panteizm nakłania do rozmowy z obrazem László Mednyánszky, zawieszonym w drugim rogu domu i uniesionym o wschód słońca. Pogłębiony smak z innych nurków epoki stanowi skazany znaczek Fara Gęzya z dynastii secesyjnej, umieszczony w ramie wyróżnionej rośliny, stylowo wisi nad siedzącą kanapą z Wienerl Werkstätte.
Z najbardziej zbliżonymi pracami z wczesnego węgierskiego modernizmu do Bethała Geórgia są dzieła Perlrott-Csaba‑Vilma. W szczególności z okresu, który można uznać za fawy, eksponowane są liczne arcydzieła artysty – od znakownych kompozycji z wątkiem Cézanne, poprzez akt sięsialnej dżentelminy, aż po pejzaże budowane z dużych plam barw. Można tu także wymienić wielkoformatową grafikę Ziffera Sándora. Odznacza się wybitnym fragmentem Czóbelowego Béla i Czigány Dezsza, każdy z nich reprezentuje produkcję z wczesnego okresu, w której pastelowa paleta stworzyła liryczną atmosferę. Czóbelt odrębny zbiorem podlega, od portretu swojego pariszkiego handlarza sztuki, Monsieur Paquerota, po późniejsze, tłuste, z czarnymi konturami przedstawione wnętrza. W odniesieniu do „urbana wyjazdu” wyróżnia się dwie sztuki z Tihany Lokaja, zrównoważoną kompozycję Márffy'ego Ödona oraz jedno z najsilniejszych dzieł tej części kolekcji – paryskie malarstwo Berénija Róberta. Oprócz części rekonstruującej ścieżkę rozwoju MIÉNK i niecierpliwych, nie zapomniano także o indywidualnych, bogatych w motywy pracy tego okresu, wymagających wnikliwej wewnętrznej interpretacji (Gulacszy Lajos).
Zamknięty, z grozącą do międzynarodowej rywalizacji, lecz osiągający w jakości poziom bierzy niekrętywne dzieła sztuki jest kolejny przykład ulubieńca Belaje, Nagy'ego Istvana. Z okresu między dwoma wojnami z elementów w sztuce Káďara Béla, Scheibera Hugó i Schönbergera Armanda, po prostu jeden obraz zuchwałej pokory reprezentuje. z nurtu neoklasycyzmu kolejny wyczerpujący akt Gábor'a Jenő, a także zdjęcia Károlya Patko i Istvana Szőnyiego, które delikatnie dostrajają postacie i krajobraz, niesamowicie ciekawy jest „Aba-Novák Vilmos florystyczny” z Adriamentu. „Madarlátta” Bernáth Aurélowego, zgłębiająca kobiecą portret, wywołana jeszcze w Węgrzech, a potem zabrana wraz z niekrętywnościa do zagranicznych lat. Odwrócona twarz Ödön Vaskó, podczas gdy bezpretensjonalne prace kontrastują z lekkimi, francuskimi kolorami, tworzy kompozycję kwiatową „Vaszary János”. Wcześniejszy, konstruktywny awangardowy zwraca powrót do stanu z grupą fragmentów z różnych epok życia Alfréda Réth'a.
Większy rozmiar
Wystawiający artyści: Balogh László, Barabás Márton, Bartl József, Csernus Tibor, El Kazovszkij, Gyarmathy Tihamér, Győri Márton, Haraszty István, Jovián György, Kelemen Károly, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Orbán Attila, Ottó László, Soós Nóra, Szemadám György, Szikora Tamás, Váli Dezső, Záborszky Gábor
A kolekcja ma także dodatkowy punkt ciężkości w postaci Europejskiej Szkoły oraz jej niektórych przedwcześniejszych i późniejszych tradycji. Narzucone prace Kornissa Dezső, surrealistyczne kompozycje Bálinta Endre oraz Országa Lilii stoją w kontraście z bardziej zwartą, napiętymi pracami Gyarmathy Tihaméra przy późniejszych, w pewnym sensie bardziej modowych serii kosmos‑owych, a także z gęstszymi obrazami Lossonczy Tamás, które w porównaniu do jego prac z ostatnich dziesięcioleci. Centralną postacią tego fragmentu jest Vajda Lajos: półtwarzowy portret z dwoma śladami, namalowany przez jego żonę, Vajda Julię, jest jednym z najbliższych duchowo dla zbieracza dzieł. Poza wysoką jakością wybranych dzieł Imre Ámos, nie brakuje też potęgi kompozycji Anny Margit.
Marosán Gyula ma zasługuje na samodzielne uznanie, uzupełnione o kilka prac Magdy Zemplényi. Obecnie Marosán rozmawiał z Bélaiem o zmieszczonej sztuce w Toronto, i postanowili zorganizować wystawę całego życia artysty w kraju. W drodze do Musée Belaa, który właśnie teraz, po śmierci Marosána, przyniósł całą spadkową kolekcję. Według uwag artysty, stara się także odnaleźć twórczość, która trafiła do kanadyjskich nabywców. Przygotowuje się katalog z twórczością; małą wystawę trzymać będzie w Aulich Galeria do końca lata.
Szczególne, niezależnie od przyjętego krajowego prawa, wybranie dwóch wielkoformatowych obrazów sztuki S. Bortnyika z lat sześćdziesiątych. W kompozycjach socrealistycznych G. Kohána dzisiejszy widz może odkrywać z wybaczającym uśmiechem bajt powstały z banalności. Ciekawe są dzieła V. Vasarely’ego z lat pięćdziesiątych oraz późniejsze grafiki K. Cassaka. Estetycznie i pod względem dokumentu to pozytywne zaskoczenie mniejsze portrety P. Szántó oraz I. Vass – ten ostatni, między innymi, w kaskadzie klauna, co patrząc na życiorys poety, pełen sprzeczności, jest ponadczasowo rozważne. Obrazy J. Barcsey’ego, które oznaczają jego przywiązanie do Szentendrza w Belgii, oraz liczne prace L. Balogh’ego. Wszystkie te prace Bartla J. są szerokie.
Wśród współczesnych artystów, Wali Dezső jest już połowicznie uznawany za klasyka, a z jego nazwiska do kolekcji trafia nie mniej niż czterdzieści jasnokolorowych obrazów olejnych. Nie jest zaskoczeniem, że kolekcja zawiera jeszcze większą liczbę dzieł Ottó László, będących odzwierciedleniem jego agresyjnego nałożania farby, nawet w porównaniu z Kotłowiczem. Obok prac Záborszki Gábora, El Kazovszkija, Haraszty I.stań, Hencze Tamasa, Trombitás Tamasa oraz Wahorna Andrasa znajduje się także szeroki wybór małych plastyki (np. projektów Róberta Csíkszentmihályi). Drobne, pudełkowe, cieniujące prace Szikorę Tamasa również zwracają uwagę na relacje przestrzenne i płaskie, natomiast Attila Orbana, dzięki silnym barwom i dynamicznym gestom, zamiast filozoficznej refleksji przywołuje świat starożytnych instynktów. Dzieła Petera Paizsa reprezentują jedną z możliwych ścieżek odnowy tradycji geometrycznej, a młodsi artyści, tacy jak Márton Győri czy Nóra Soós, balansują przy zachowaniu szorstkich tonów. Niektóre prace (np. obraz z motywem schodów autorstwa Lászlóa Feher) są zawieszane tak, aby wpisywać się w aranżację wnętrz. Silny jest także indywidualnie przetworzony oraz wielokrotnie powielony materiał graficzny, od Lászlóa Péri po Miklosa Borsosa. Najnowszym elementem kolekcji jest fotografia, która nie tylko wymienia kolejne nazwiska, ale także podkreśla obecność tytularnych wykonanych już przy pierwszych zakupach, takich jak Henri Matisse – Lucien Hervé 1949-szy nagranie.
Wystawę można oglądać do 24 lutego, od wtorku do piątku od 10 do 18, w sobotę od 10 do 13."
Artyści prezentujący prace
Balogh LászlóBarabás MártonBartl JózsefCsernus TiborEl KazovszkijGyarmathy TihamérGyőri MártonHaraszty IstvánJovián GyörgyKelemen KárolyLossonczy TamásMarosán GyulaOrbán AttilaOttó LászlóSoós NóraSzemadám GyörgySzikora TamásVáli DezsőZáborszky Gábor
Zdjęcia z wystawy
3 obrazy · Wybierz, aby powiększyć