Wystawa · Godot Galéria
Csoportos kiállítás
Kortárs magángyűjtemények IV.: Feuer András gyűjteménye
Galeria Godot serdecznie zaprasza Pana
Współczesne zbiory prywatne
w czwartej części serii wystaw,
Méhes László
Na wystawieniu przedstawiającym kolekcję Feura Andreasa.
Otwarcie: 2004. września 15‑tego roku 20 godziny. Uroczystość otwarcia przeprowadzi artysta placki Ébli Gábor.
Hajdú Kinga
Wystawiali się artyści: Almássy Aladár, Bada Dada, Bak Imre, Bukta Imre, Deim Pál, El Kazovszkij, Farkas Ádám, Frey Krisztián, Gaál József, Gedő Ilka, Gyarmathy Tihamér, Hajdú Kinga, Haraszty István, Kocsis Tibor, Kopasz Tamás, Korniss Dezső, Lakner László, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Mata Attila, Méhes László, Swierkiewicz Róbert, Szarka Péter, Szűcs Attila, Torma Andrea, Zsakó István, Zsemlye Ildikó.
Wystawiali się artyści: Almássy Aladár, Bada Dada, Bak Imre, Bukta Imre, Deim Pál, El Kazovszkij, Farkas Ádám, Frey Krisztián, Gaál József, Gedő Ilka, Gyarmathy Tihamér, Hajdú Kinga, Haraszty István, Kocsis Tibor, Kopasz Tamás, Korniss Dezső, Lakner László, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Mata Attila, Méhes László, Swierkiewicz Róbert, Szarka Péter, Szűcs Attila, Torma Andrea, Zsakó István, Zsemlye Ildikó.
Wyzwanie zbierania dzieł polega na pogodzeniu merytorycznej jakości muzealnej z indywidualnym gustem, który na siłę wykracza poza kanon historii sztuki. Bez wspólnego mianownika, nawet najcenniejsze prace w kolekcji nie tworzą zbioru, a jedynie grupy przedmiotów artystycznych. Jeżeli osobista kolekcja przyjmuje zbyt rygorystycznie redukcyjną, systematyzującą oraz szkolącą filozofię branży, to znikają w niej indywidualne osiągnięcia intelektualne. Ta osobista kreatywność zwykle manifestuje się na dwóch poziomach. Odpowiednio do chronologicznego podziału zawodowego, można odważnie łączyć materiały klasyczne, nowoczesne i współczesne; w przeciwieństwie do klasyfikacji stylowych, można wybrać różnorodne pojedyncze dzieła. Należy uporządkować i jednocześnie pozwolić na naturalny chaos, który natomiast pozostaje niezmiennie naturalny. Kolekcja Feuer podejmuje tę próbę.
Wystawiali się artyści: Almássy Aladár, Bada Dada, Bak Imre, Bukta Imre, Deim Pál, El Kazovszkij, Farkas Ádám, Frey Krisztián, Gaál József, Gedő Ilka, Gyarmathy Tihamér, Hajdú Kinga, Haraszty István, Kocsis Tibor, Kopasz Tamás, Korniss Dezső, Lakner László, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Mata Attila, Méhes László, Swierkiewicz Róbert, Szarka Péter, Szűcs Attila, Torma Andrea, Zsakó István, Zsemlye Ildikó.
Obsługa klasycznego modernizmu w kolekcji obejmuje obrazy Szinyei Merse Pála, Rippl-Rónai Józsefa, Perlrott-Csaba Vilmosza, Kmetty Jánosa, Márffya Ödona, Czigánya Dezsy, Vaszary'ego Jánosa, Tihanyi'ego Lajosa, Schadl'ego Jána, Hincz Gyula, Kádár Béla, Scheiber Hugó, Mednyánszky László, Nagy Istvána, Vörös Gézu, Farkas Istvána, Franka Frigyesa, Dési Huber Istvána, Szőnyi'ego Istvána oraz Egry'ego Józsefa. Równie istotnym elementem wystawy jest też materiały rzeźbiarskie autorów tak jak Vedres Márk, Beck Ö. Fülöp, Goldmann György, Medgyessy Ferenc, Kövesházi Kalmár Elza, Gorka Géza, Bor Pál i Huszár Imre.
Wystawiali się artyści: Almássy Aladár, Bada Dada, Bak Imre, Bukta Imre, Deim Pál, El Kazovszkij, Farkas Ádám, Frey Krisztián, Gaál József, Gedő Ilka, Gyarmathy Tihamér, Hajdú Kinga, Haraszty István, Kocsis Tibor, Kopasz Tamás, Korniss Dezső, Lakner László, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Mata Attila, Méhes László, Swierkiewicz Róbert, Szarka Péter, Szűcs Attila, Torma Andrea, Zsakó István, Zsemlye Ildikó.
Jaka kierunki współczesnej sztuki można otworzyć z tak silnym długim wycięciem połowicznego wieku? Przejście zapewniają prace Wajdy Lajosa i Ámosa Imrego, które śledzą artyści Europejskiej Szkoły (Bálint Endre, Korniss Dezső, Marosán Gyula, Gyarmathy Tihamér, Lossonczy Tamás, Barcsay Jenő i Szántó Piroska). W ten sposób dochodzimy do lat 60‑tych, 70‑tych, które reprezentują prace Lipana László, Freya Krisztiána, Méhesa Lászlóa i Kocsisa Tibora. To wiernie wskazuje, że historyczne odniesienia, formalne eksperymenty oraz pop art i jego wpływ kultury masowej jednocześnie dotyczą kolekcjonera. Obecność dzieł Iparterv – tutaj Késer Ula – i jej uporczywego reliefu, połączona z wieloma obrazami Nádlera Istvana – pokazuje, że przekaz aktywistów rzeczywiście nie jest daleki od kolekcjonera, a przynajmniej arcydzieła można było zapewnić jedynie od nowokonstruktivistów. Begda wdzięczność wobec dziedzictwa czy nieróżne jest dodatkowo podkreślone fakt, że dla Feuera Bak Imre jest najlepszym żywym klasykiem. Najbardziej szanuje jego odnowy zdolność, jedynek świadomy, zorganizowany pracę.
Wystawiali się artyści: Almássy Aladár, Bada Dada, Bak Imre, Bukta Imre, Deim Pál, El Kazovszkij, Farkas Ádám, Frey Krisztián, Gaál József, Gedő Ilka, Gyarmathy Tihamér, Hajdú Kinga, Haraszty István, Kocsis Tibor, Kopasz Tamás, Korniss Dezső, Lakner László, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Mata Attila, Méhes László, Swierkiewicz Róbert, Szarka Péter, Szűcs Attila, Torma Andrea, Zsakó István, Zsemlye Ildikó.
W zbiorze pojawiają się również sztuki wyróżniające się zupełnie innymi kierunkami, lecz o jednej i tak tej samej głębokości. Mocne gesty Swierkiewicza Roberta pojawiają się w najbardziej nieoczekiwanych kompozycjach. Na przykład, mieszanka dusz — miejsce lunacji — tnie się w fakturę przypominającą wieczorowy pas, a do tego małe, antropomorficzne rzeźby brązu, które zostały na to nieszczelnie dociągnięte. Inne, mniejsze obrazy spełniają zadanie zbudowania napięcia. Z indyjskich doświadczeń rodzi się cała seria. Liczne dzieła w kolekcji przedstawiają niemal wszystkie ich aspekty oraz sygnalizują, że Feuer nie jest przywiązany do ścisłego kronologii swoich prac; wysoko ceni także zdolność do wielorakiej odnowy.
Mamy tutaj jeszcze trzeciego twórcę, którego materia pracują w tej samej głębi. Bukta Imre w pewnym sensie jednocześnie wciela to, co podoba się Feuerowi Bakowi w Imrze i w Swierkiewiczowi Róbertowi. Za tło prac Buktę ciągła myślność, a jednocześnie jego użycie materiałów, pomysły formalne są bardzo wyniosłe. Obserwuje się niewiele ukrytej krytyki społecznej, koncepcjonalistyczną zamianę oraz fizyczną percepcję i materialną naturę jego dzieł, które w jednym brzmią bardzo ekscytujące dla kolekcjonera. Jego ulubione dzieło, „Műanyagból tiszta búzát gyártó cséplőgép” to czcionka, która prezentuje wszystkie wynalazki w dziełach Buktę, a nawet istnieje osobna praca stworzoną specjalnie na życzenie kolekcjonera – dzięki sprytnej konstrukcji jest samodzielnym dziełem i może leżeć także na postamensen.
Wśród tych czynników ważną rolę odgrywa Gaál József, który również zdobył u kolekcjonera szereg różnych dzieł. Wypnęte z obserwacji wieczoru w Paryżu grafiki zostały zaprezentowane przez Feuer w formie ikonografii, układaną na ścianie. W profanii tak można dostrzec nawiązanie do imponującego – wrażliwemu oku. V Gaál, słynny z zdeformowanych postaci, pojawia się nie tylko w malarstwie, ale także w groteskowych głowach, które powstały w ostatnim dziesięcioleciu i od tego czasu były tworzone w kilku seriach. Te wydają się mieć największe znaczenie z punktu widzenia kolekcji. Nie tylko dlatego, że Feuer nabył całą serię w trakcie wystawy w Galerii Dorottyi, ale także dlatego, że historia powstawania głów została uchwycona. Gaál z kolei wykorzystywał jedynie rodzinne porty, materiał z opuszczonych, na przykład z stadnin, aby oczyścić i skopać te głowy, czyli tworzył nowe obiekty za pomocą rekontekstualizacji przeszłych rzeczy. Jednocześnie dzięki temu stał się rzeźbiarzem oprócz swojej pracy graficznej i malarskiej. To znowu rzuca światło na otwartość kolekcjonera, aby wspierać procesy artystyczne zakupami, które są niezwykłe zarówno w wykorzystaniu materiałów, jak i w koncepcji, i przełamywają granice pomiędzy jednym stanem artystycznym a drugim.
Wystawiali się artyści: Almássy Aladár, Bada Dada, Bak Imre, Bukta Imre, Deim Pál, El Kazovszkij, Farkas Ádám, Frey Krisztián, Gaál József, Gedő Ilka, Gyarmathy Tihamér, Hajdú Kinga, Haraszty István, Kocsis Tibor, Kopasz Tamás, Korniss Dezső, Lakner László, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Mata Attila, Méhes László, Swierkiewicz Róbert, Szarka Péter, Szűcs Attila, Torma Andrea, Zsakó István, Zsemlye Ildikó.
Kluczową cechą kolekcji jest jej atypiczne wąby, co widać również w rzeczach pochodzących z kolekcji "Metamorfoza Kopasa Tamasza". W zbiorze znajdują się fotografia artysty, potem fotografia zrobiona z żelaza, składowany na ścianę rzeźba, a na koniec rzeźba "?? prawdziwy??" z podnóżkiem. Pomoc etapów rozwoju to samą radość dla Feura, a jego popęd do plastiki był już wyraźny w klasycznym, nowoczesnym materiale. Mało kto uznaje dziś Adama Zoltana za twórcę plastiki, dlatego zbieracz z dumą posiada wstępną drewnianą tekstylę. Nie dziwi, że wśród sztuki Istvána Haraszty znajdują się reliquie z metalowych płyt („»1994„”), ale jeszcze bardziej przypomina on obrazy-akcesoria przypominające małe łódki. Od Jana Sugara trudno znaleźć więcej krednych farb, „hungarocelli” i czarnego brązu podziemne płaskie rzeźby. Fekete Balázs ułożył ołowiane żagle w plamie farba narysowującą fale morza. Prace Istvána Zsakó prowadzi artystyczna żona, Torma Andrea, która posiada gobelin, "??który nie uważa pracy przemysłowej, ale rysowanie sieni jako malunek ??", który towarzyszy przedstawieniu motywów Zsakó. Kolejnym przykładem transition mi się w tej zależność El Kazovszkij Jó – rzeźba o nazwie „Pastor” – z jej szpilkami w stylu performance. Wśród cyfrowych przełomowych procedur Szarka Péter trzyma oddzielny materiał, co nie jest przypadkowe - znowu najbardziej skomplikowany kawałek z materiałem zależy od ściany. Od skóry po papier lakowy aż po warstwę lakieru, każde mistrzostwo w jednym dziele może być abstrakcyjny pejzaż duchowy, przez który poprzestrzeniamy się przez trzy zlice „??przejdziemy??”. Jeśli to nie wystarczy dowodu Feura na atypiczność, a nie celowo, ale podejrzanie niespodziewana, w jego domu jest więcej rzeźb Almássy Aladarna. I w takim nazwie, na przykład „Magda fryzjerka”, której tańcząca postać opowiedziana jest o małżeństwie marnującego jeżaka i pierzastego ziarna, oprócz suszarki do włosów.
Wystawiali się artyści: Almássy Aladár, Bada Dada, Bak Imre, Bukta Imre, Deim Pál, El Kazovszkij, Farkas Ádám, Frey Krisztián, Gaál József, Gedő Ilka, Gyarmathy Tihamér, Hajdú Kinga, Haraszty István, Kocsis Tibor, Kopasz Tamás, Korniss Dezső, Lakner László, Lossonczy Tamás, Marosán Gyula, Mata Attila, Méhes László, Swierkiewicz Róbert, Szarka Péter, Szűcs Attila, Torma Andrea, Zsakó István, Zsemlye Ildikó.
Można obejrzeć: 2004. październik 9-do.
Artyści prezentujący prace
Almássy AladárBada DadaBak ImreBukta ImreDeim PálEl KazovszkijFarkas ÁdámFrey KrisztiánGaál JózsefGedő IlkaGyarmathy TihamérHajdú KingaHaraszty IstvánKocsis TiborKopasz TamásKorniss DezsőLakner LászlóLossonczy TamásMarosán GyulaMata AttilaMéhes LászlóSwierkiewicz RóbertSzarka PéterSzűcs AttilaTorma AndreaZsakó IstvánZsemlye Ildikó
Zdjęcia z wystawy
7 obrazy · Wybierz, aby powiększyć