Wystawa · Godot Galéria
Elfajzott művészet II.
Elfajzott művészet II. - 2024. március 14 - május 11.
Ze względu na duże zainteresowanie przedłużyliśmy czas trwania wystawy „Sztuka zdegenerowana II” w Godot Galéria do 11 maja.
Bada Dada Tibor | Baksai József | Bálint Norbert László | Bodoni Zsolt | Bódis Barnabás | Bogdándy Szultán | Csabai Renátó | drMáriás | Duliskovich Bazil | Fajgerné Dudás Andrea | Fehér László | feLugossy László | Gaál József | Gallai Judit Ágnes | Győrffy László | Hermann Zsófia | Kalán Viktória | Karácsonyi László | El Kazovszkij | Király Gábor | Kis Róka Csaba | Kopasz Tamás | Kósa János | Menyhárt Tamás | Nagy Kriszta x-T | Orosz-Stefán Renáta | Polner Eszter | Sinkovics Ede | Šwierkiewicz Róbert | Szikora Tamás | Szűcs Attila | Tamási Cluadia | Alexander Tinei | Tóth Magdolna | Tóth Xénia | Ujházi Péter | Váli Dezső | Végvári Gergely | Verebics Ágnes | Wächter Dénes | Wirth Abigail
Kurator: Kozák Gábor
Wernisaż: 21 marca 2024 · 20:00
Performance podczas wernisażu: BMZ: Emesis - Tisztulás III.
Największa różnica między dawną wystawą a obecną tkwi w intencji. Wtedy wystawiano te dzieła jako odstraszający przykład, teraz prezentujemy je jako wzór do naśladowania. Wtedy wszyscy artyści byli wystawiani wbrew swojej woli, teraz większość z nich jest tu z przyjemnością, a tylko kilka prac wypożyczyliśmy z prywatnych kolekcji. Wtedy wystawa odbyła się w wielkim państwowym muzeum, obecna — w małej prywatnej galerii. Tamta była w Monachium, ta jest w Budapeszcie; tamtą zorganizowało państwo, ta jest wyrazem woli kilku osób. I tamta epoka była inna niż obecna.
Sposób ekspozycji będzie podobny: my także celowo powiesimy obrazy na ścianach bardzo gęsto, tak że niemal będą na siebie nachodzić, ale o ile na dawnej wystawie chciano w ten sposób je poniżyć, o tyle nam zależy jedynie na jeszcze większej intensywności wrażeń.
Nie czekamy, aż postawią nas pod pręgierzem — sami wychodzimy na plac.
Przyjrzyjmy się, kogo wystawiliśmy, a kogo nie:
Nie tych, którzy malują trapezy, pasy, kwadraty, równoległoboki i owale błękitem lazurowym, żółcienią neapolitańską i beżem, tworząc bezduszne dekoracje biurowe bez najmniejszego autentycznego zamiaru twórczego.
Ani błaznów tworzących ilustracje do książek dla dzieci, których jedyną motywacją podczas pracy jest to, że jednemu z nich udało się osiągnąć najświętszy cel: największy sukces finansowy przy najmniejszym możliwym nakładzie sił.
Ani dzieł stworzonych według niespójnej, wymuszonej koncepcji, która nie znajduje odzwierciedlenia w samych pracach, a w rzeczywistości służy wyłącznie temu, by w opisie wydarzenia znalazły się wszystkie słowa klucze, które zagubiony, konformistyczny twórca uważa za modne i aktualne, oczekując za nie pogłaskania po głowie.
Powiedzieliśmy „nie” dziełom zrodzonym z chłodnej kalkulacji i biomorficznym słodkościom. Ale także wszelkim innym słodkościom.
O tych, których zaprosiliśmy, mamy odwagę powiedzieć, że mają duszę, odważają się żyć, umierać, formułować twierdzenia, czasem być innymi, być zakochanymi, kochać się, poronić, drwić, dziko rechotać, być szalonymi, smutnymi, krytycznymi — nawet wobec samych siebie.
Mają odwagę przedstawiać emocje i prawdziwe zdarzenia, wprowadzać na paletę także czerń, tworzyć bez uzasadnień i długich wyjaśnień.
Nie traktują sztuki jak nauki, nie uważają jej za doktrynę wymagającą uzasadnienia i dowodów ani za zadanie, lecz za zagadkę, w której czasem trzeba zaakceptować, że nie ma rozwiązania, jest tylko to, co widać. Ich sztuka nie jest socjologiczną czy psychologiczną fikcją, lecz ekranem, na który rzutują swoje najgłębsze „ja”, nieustannie poszukujące możliwości wyrazu.
„Są poważni, ale nie zgrywają poważnych”.
Mają wyobraźnię, nie boją się w niej zanurzyć, potrafią przekształcić tkwiący w nich gniew i wzburzenie w twórczą energię.
Jedyną wiadomością o ich sztuce nie jest to, jaki nowy rekord aukcyjny ktoś dla nich zmanipulował.
To właśnie ich omijają okazjonalni nabywcy, bo są zbyt „ostrzy”, „wstrząsający”. To po ich prace boją się sięgać nawet kolekcjonerzy. To ich dzieło wybiera mąż, a dwa dni później, na prośbę żony i dla spokoju w rodzinie, jednak rezygnuje z zakupu. To oni nie mają żadnych szans trafić do kolekcji firmowej czy bankowej, bo ich obecności w portfelu zakupów nie dałoby się uzasadnić.
Robimy tę wystawę, bo boimy się, że ci artyści powoli wymierają i że to już ostatnia chwila!
Przepraszamy tych naszych przyjaciół, których nie zaprosiliśmy z powodu braku miejsca!
Wystawę można oglądać do 11 maja, od wtorku do piątku w godz. 10:00–14:00, a w soboty w godz. 10:00–13:00.
Artyści prezentujący prace
Elfajzott művészet II.
Zdjęcia z wystawy
6 obrazy · Wybierz, aby powiększyć