Instytut GodotICAInstytut Sztuki Współczesnej Godot

Wystawa · Godot Galéria

feLugossy László

feLugossy László: Spontán válogatás - 2017-01-20 — 2017-02-11 - Godot Galéria

Akt z ciekawczykami 70×100, akryl, farba, 2011

feLugossy László

SPONTAŃOWA SELEKCJA (1999-2017)

Wernisaż: 20 stycznia 2017 · 19:00

Otwiera: feLugossy z Dalszych

Dostępno: do 11 w lutym od wtorku do piątku w godzinach 9 i 14, w soboty w godzinach 10 i 13

z 5/6-od, kropla wody 100 × 70, akryl, karton, 2005

Pełna obecność

Istnieją sytuacje, w których zgodność obecności i pozostawania w innym miejscu może całkowicie oddać głęboki sens, jeśli delikatnie odłożymy pierwowzór, wspólny mianownik. Pogodne ilości w ramach przyzwyczajonych proporcji jakości. Czy mogę być tak abstrakcyjny, by inaczej i mniej godnie reprezentować moją fizyczną obecność?

za chęci bycia obecnie wiernym

Galeria Godota istnieje od 1999. Dlatego z jednym z najważniejszych artystów galerię postanowiliśmy wybrać 19 dzieła z ostatnich 19 lat. Można je teraz zobaczyć.

Lecke 80×120, węgiel, papier, 2001

Na początku uczył się fotografii. Oprócz sztuki plastycznej zajmuje się również filmem, literaturą i muzyką. Jest założycielem słynnego studia Vajda Lajos w Szentendre, 1980–1986-do członka zespołu A.E. Bizottság. Założył także rządowy zespół Inkaszámtan (1983), wraz z przyjaciółmi utworzył Akrobatykę Nowego Modern o charakterze muzyczno-odbywczym (1985–1992) oraz zespół Batu Kármen. Zajmuje się sztuką plastyczną od 17 roku życia. W latach 60-tych środkowych wraz z Istvánem Zámbó utworzyli klub w Kecskemét, w którym organizowali wystawy, wieczory literackie, koncerty beat i uczestniczyli w nich jako współpracownicy. Wówczas powstał pomysł na zewnętrzne wystawy w Szentendre, organizowane od 1968 do 1977. Jego wczesne lata w Kecskemét były silnie wpłynięte przez malarstwo Menyhért Tóth. Od początku lat 70 regularnie wystawia. Rozszerzył swoje idee odnośnie sztuki współczesnej poprzez eksperymenty z spontaniczną formą artystyczną. Używa techniki kolażu, rysuje, maluje, aplikuje zdjęcia, tworzy filmy, a także pisze poetyczne teksty. W jego twórczości ściśle splatają się wyrazy artystyczne z poezją, muzyką i różnymi formami twórczości. W początkowym, eksperymentalnym okresie stało się najbardziej wyróżniającą cechą jego działalności artystycznej swobodne, naturalne i spontaniczne wyrażanie się. Jego obrazy i pomysły są tak bogate, że nie da się ich podzielić na odrębne okresy; możemy mówić o pewnych cyklach obrazu pod kątem technicznym (seria „Finom”, „Identyczne byty”, seria „Różne cierpienia”). Jest typowym przedstawicielem wschodnioeuropejskiej podziemnej awangardy, który dąży do stworzenia nowego typu artystycznego zarówno w postrzeganiu, jak i jakości, jak i formie. Często pracuje w uproszczonym, neoprzywilejowanym stylu, ale w swoim artystycznym eksperymalizmie, który przełamuje tradycyjne ramy gatunkowe, pojawiają się głosy poetyckie, surowe kompozycje mięsa, happeningi, performancey, ready‑made, przedmioty i środowiska, co świadczy o jego wszechstronności. W stylu jego pop-arty często zlewają się z gwałtowną, gatunkową słowieczną seksualną ikonografią. W unikalnym japońskim sposób prezentuje szczerze – bez wszelkich iluzji i przesprzęszeń – najbardziej oczywiste rzeczy, które są cechą najbardziej realistycznie istniejących wschodnioeuropejskich, opóźnionych w rozwoju społeczeństw. ~ charakterystyczny ziemisty świat wiejskiego i małego obywatela, wyczerpany folklor i mieszanka drugorzędnego modernizmu wytwarza unikalny, bogaty w skojarzenia wszechświat („Domowy zestaw scenik”, „Międzynarodowa śmierć”). Zamiast tworzyć unikalne dzieła artystyczne jego celem jest ukazanie mocy przewrotnej obiektów. W sromotnym przedmieściowym otoczeniu w banalnych przedmiotach życia codziennego – domowych zwierząt, kuchni, wystawienniczego neighlonszatyor, odetchnącego zimnym neonowym światłem, łamliwego foliowego i świeżo odnowionego, lśniącego aluminium – usypuje w chórze ich starożytnych, archaicznych wartości. Ze śmieci codziennego życia tworzy rytualne scenariusze popularno‑mitologiczne, podobne do trzeciego świata. W jego sztuce skojarzenia materiałowe wyrażone są jako mity i antymisty. Mieszanka symboli i banalności, zaniedbanego błahostu i twardego, wielogłosowego gatunku przypomina niezwykle frodowy, lato i przyjazny życzliwy sposób, w jaki artysta wyświetla przed nami. Z dala od dadaistycznych przypływów, zróżnicowanego przez Tristan Tzar i Marcel Duchamp, nie chce prowokować, lecz chcieć działać, gdy ukazuje niewidoczne wymiary życia. – artportal.hu

Portret własny z pędzlem 60×50, akryl, płótno, drewno, 2015

www.offjövő.hu

70 x 100, olej, kanwa 1999

Artyści prezentujący prace

Godot Galéria · Facebook · w nowej karcie