Tamási Claudia

De Godot Galéria

Met respect nodigt u uit.

Tamási Claudia

KAMUFLEKK – Tijdperk‑draaipunt

voor de opening van de tentoonstelling getiteld

2003. op 19 maart om 20 uur.

De tentoonstelling wordt geopend door: Radák Eszter, schilder.

De tentoonstelling kan op weekdagen worden bekeken tot april 18 tussen 10 en 18 uur.

Een “realistische voorstelling” vertegenwoordigt onder andere Tamási Claudia, ook al is dat slechts gedeeltelijk waar, omdat haar realistische afbeeldingen met veel elementen meestal een zekere afstand tot de “realiteit” bewaken. De afstudeerafbeeldingen van de eerste jaarstudent aan de Universiteit voor Schone Kunsten, de Ajkaim, vallen meteen op en lijken de iconische hyperrealistische werken van de Hongaarse kunstenaar Lakner László, in het werk “Slang”, als een soort spiegel. Zo is dit lichaamsdeel niet alleen het handelsmerk van Lakner, maar ook van Tamási. De bij Lakner streepte lip, die door het vergroten bijna haar oorsprong verloor, verschijnt eerder als een topografisch landschap. Tamási Claudia, die haar, uit meerdere hoeken geschilderde, enorm vergrote lippen, reflecteert het oorspronkelijke werk, hoewel de mondvorm na de vergroting nog behouden blijft. De niet-werkelijk uitgevoerde, vergrote lippen, die bijna afstotend zijn, veranderen de kijker in een schrikzuchtige Gulliver door de installerende poriën, rimpels, huidreeksen, en de op de tong grillende smaakpapillen. Ze die in het koninkrijk der reuzen gekwetst wordt door de tot ver genoeg van de grootte aantrekkelijke vrouwelijke lichaamsdelen, zien hiermee de metaalwereld. Tamási Ajkaim lijken ook een documentatie van meta-communicatieve praktijken, waarin verschillende gezichtspunten, knijpjes verschillende gemoedstoestanden suggereren. De titel Ajkaim en de presentaties drijven ook de associatie naar een vrouwelijk orgaan. De 12-gedeeltes van de reeks zijn allemaal in collecties opgenomen, een van de delen verscheen op de voorpagina van het Bl tik Galeria 2002-jarige lenteaukcioncatalogus.

Zijn nieuwe werken richten zich opnieuw op de details; na “mouth” werkt hij nu onder de titel “camouflage” (vlek als een artistieke beschermingslaag) en onderzoekt hij eigenlijk hand- en materiaalkennis. Op de seriebeelden zien we met felle kleuren en vrij nauwkeurig geschilderde handtêtes in verschillende hoeken, die altijd in relatie staan tot iets zeer materiaals als een ongestructureerd, dikke vette stof die uit de dikke verf toekomt (yoghurt?). De egale vlakke vorm die de drie‑dimensionale illusie van het beeld grotendeels kenmerkt, staat in schril contrast met de dikke, scheve, buiten het doek spuitende verfklod, waardoor het gebied die drie‑dimensio is. De bovengroeiende, sterke materia is niet per se aantrekkingskracht, maar stimuleert toch aanraking, daarom vergist hij als al(get) er signalen continu in de hand als het middel van aanraking.

Bij de opening van de tentoonstelling toont de Godot Gallery het eerste catalogus van de kunstenaar.