Gaál József

Een fragment uit een aflevering van de serie Transhuman Fetish

hout, metaal, variabele grootte, 2012

In grotere schaal.

De Godot Galerie nodigt u en uw lieve partner van harte uit.

GAÁL JÓZSEF

Phantasma – Transhuman Fetish

voor de opening van de tentoonstelling genaamd ...

Opening: 2012. juni 6 aan 20 uur

Een introductie zegt: de kunstenaar (Théâtre impossible)

Bekijkbaar: juli 7-ig

De werken van de Transhuman Fetish-serie zijn in het atelier, 2012

In grotere schaal.

Metalische objecten, verwoeste overblijfselen kun je niets tot leven wekken – dat zeggen de materialisten. Het open gedeelte naar de cyberruimte wordt steeds groter – een nieuwe geloofsovertuiging, een nieuwe waarschuwing. Het oproepen van nieuwe magie geeft op een vissomething of een andere manier plaats aan het onformeerbaar gevoel – bemiddelaar. Gewoon van de machines, zullen ze een pseudo-hemelse entiteit voelen – in het ruis, het rammelt, het herhalende knikker, het klunsex: het geluid van de alles doordringende kunstmoeder en kunstenvader hoor je al. De stapelende mechanische ritmes creëren een hulde eindeloze nieuwe metafysica. Terwijl het lot als mythen beleefbaar was, zijn de virtuele lotvariaties nu elkaar uitwoeiende flitsen. Gigantische monsters smolten binnen, nu leven ze daarheen. Er is binnen niets, er zijn varianten. Het menselijke monster is een buiten spel geworden, hoe intenser het effect, hoe absurder de mutante ziel monster. De in de levensduur zuigende, karmische existentie moet worden bevloeien in de transhuman fetis-achterapratie. De grensloze deformatie van het lichaam doet het mythische universum aanvoelen, wordt in de inkomende onwerkzame levens gestopt, doordringt en overneemt het onbewuste binnenste. Het geheim is omgekeerd in een verzameling buitengewone recepten en verwerkte middelstelfragmenten.

Phantasma III.

36 x 29 x 19, hout, ijzer, hoeken, leer, 2011

In grotere schaal.

Net als bij de griekse tragedies, die hun gehate en vernederende slagen hadden, hebben ze nu ook. Iedereen kijkt naar iemands eenzame theater, denkt dat hij zijn stervende tragediesmosiek voor een schitterende scherm kan vorm geven. Hij gelooft dat hij door het indrukken van knoppen een actieve deelnemer kan zijn aan het Vrijheids Wereldrijk. De tragedie komt voort uit het innerlijke wezen, de verborgen deugden, de rijkdom aan emotie die zich bevindt achter het aangetaste, vervormde uiterlijk. Het brengt geluk als het Mooie – ze dachten – en de vernietiging werd geboren om te vechten voor de schoonheid. Het lijkt alsof er geen Vergening en Lot is, opnieuw begint het afbrokkelende streven door de onechte beelden van schoonheid, opnieuw zal iedereen strijden voor het herstellen van de orde van de wereld, de berekende harmonie. Eeuwige VREEDEN - wij zijn mooi, maar het vernietigen van de verschrikkelijke en nare Slechtheid brengt eindelijk Kanaaan, de Laatste Harmonie. De in rust gelegene perfectie. Als er geen tragedie is, dan is er geen ondergang, geen lijdenselijk inzicht, geen offer, geen uiteind. Er is geen Begin en Einde. Laat dit alles blijven in de Andromeda nevel en zijn androgië mutanten, in de eenzame wezen van de olde fantasmagoriën. Alleen de monotoon harmonië, de machinale bouw-destrukte eeuwige dialectiek bestaat - de vegetatieve consument welvaart ons zekering in de duizend- en een waarheid sprookjeswereld.

Phantasma II.

46 × 22 × 26, hout, ijzer, hoeken, leer, 2011

In grotere schaal.