A. Nagy Gábor

Er is iemand die postzegels verzamelt, acryl, doek, 100x140 2008

De Godot Galerij nodigt u graag uit.

A. Nagy Gábor

Grammatica van Glamour

voor de tentoonstelling getiteld ...

Opening: 2008 november 5. 20 uur

De Godot Galeria liet 2002- en 2004 in de tentoonstelling de schilderijen van A. Nagy Gábor zien, gemaakt met een “gecomprimeerde schildermethode”: de kunstenaar verdeelde zijn eigen foto's en door magazines of het internet gevonden beelden, op een manier vergelijkbaar met digitale beeldcreatie, in kleine stukjes. Aan de blik van de toeschouwer en hun verbeelding liet hij de beleving nabepalen.

A. Nagy Gábor’s schilderijen verbinden de klassieke stijl­elementen zonder beperkingen, want het optische kleuren­mengen kan zelfs impressionisme omvatten; het rasterprobleem raadt de geometrisch‑abstracte schilderkunst van de 60‑jarige en de 70‑jarige jaren, terwijl de keuze van onderwerpen zelfs pop‑art kan citeren. In de schilderijen verdwijnen de fragmenten van subjectieve ervaring en het onpersoonlijke buitenwereld‑klimaat in de verbeelding, de uit driehoekigheid van de verhaallijn en het felle kleuren­quadraat­patroon. Omdat het vaak extra inspanning vereist om de details van de voorstelling te herkennen, laat A. Nagy Gábor de kijker’s creatieve verbeelding ruimte, spint dit speels in het creatieve proces. Op deze bijzondere interactie‑wijze wordt de visuele wereld van de maker compleet, aangevuld met de beelden uit het eigen geheugen van de kijker. Deze perfect samengesmelting van glans, wanneer het van ver bekeken, valt samen, maar van dichterbij geschilderd wordt het als een etalage van vervoegingen.

MMS II. acryl, canvas, 70×100 2003

MMS III. acryl, canvas, 70 x 100 2003

A. Nagy Gábor schildert recentelijk weer letters. De gevonden tekstfragmenten vormen, met hun gekleurde letters, een verfijnde mozaïekstructuur die vervolgens een schilderij vormt. Sinds 2005 ‒ de sinds die tijd in Berlijn woonende kunstenaar ‒ keert hij vooral terug naar de figuren die hij in de kunstgeschiedenis van de twintigste eeuw bijzonder waardeert, zoals het werk van Georg Grosz, Otto Dix, Max Beckmann, Paul Delvaux, Joseph Kossuth en Sigmar Polke.

The Bare Minimum acryl, stof, 100x140 2008

Onze nieuwste schilderijen, die in onze galerij nu te zien zijn, zijn geïnspireerd op de legendarische filmepos uit Rainer Werner Fassbinder, de beruchte scène uit *Berlin Alexanderplatz*, waarin een grondige studie van de politieke, maatschappelijke en economische parallellen tussen de Weimarrepubliek en de hedendaagse tijd is onthuld. De reden waarom zulke parallellen vandaag de dag steeds vaker de wereld omhullen, is dat de Weimarrepubliek (1918-1933) – een periode die in de Duitse geschiedenis als een van de meest controversiële wordt beschouwd – ook als een model voor de crisisnatuur van moderne democratieën kan worden gezien. Op het eerste gezicht lijkt alles op het eerste gezicht in orde, maar achter de schreeuwende artistieke creativiteit, de bruisende sociale en culturele scene en het glitterstatements sluimert er in werkelijkheid liegen, faux pas, decadentie, hysterie en hopeloosheid.

Nagy Gábor gebruik collages van zelfgetekende beeldselementen en getrokken tekstfragmenten uit de samenhang van zijn vaak ironische, maatschappijkritische schilderijen. Door de zwarte ondergrond worden levendige kleuren versterkt, zijn speciaal pastelachtige overlagen en soms overbelaste composities zorgen ervoor dat de schilderijen een echt fysiek gewicht lijken te hebben. Tegelijkertijd vereist de interpretatie van de tekstuele informatie, door de fragmentarische aard, een verhoogde mentaal inspanning, waarvoor de beeldtitels hulp bieden. Klischeeachtige opstellingen worden tot leven gebracht door een associatieve band met herhalende tekstregels, en het vinden van die band overlaten de maker aan de verbeeldingskracht van de kijker.

Waarom ga ik er niet zo ver vanaf? acryl, canvas, 100 x 140 2008

A kiállítás november 29-ig tekinthető meg keddtől péntekig 10 és 18, szombaton 10 és 13 óra között.