A. Nagy Gábor

A

Godot Galerie

U wordt hartelijk uitgenodigd.

A. Nagy Gábor

c o r s o

voor de opening van de tentoonstelling getiteld ___

2002. op 2 oktober vanaf 20 tot 22 uur.

Grotere maat

Titel: 1075 Budapest, Madách út 8

De tentoonstelling is te bekijken tot 2002 november 1.

Corso – De gecomprimeerde schilderij

De tentoonstelling van A. Nagy Gábor

- Het beeld stond altijd boven alles bij Versace. Denk dat de foto’s van de kleding bijna even belangrijk zijn als de kleding zelf?

- “Het beeld is wat het bedrijf drijft. Het drijft de modewereld en de muzieksector: het beeld is overal belangrijk. Het beeld is hoe je jezelf aan de mensen toont, hoe je jezelf projecteert. Mensen die modetijdschriften lezen, zullen eerst meer aangetrokken worden door goede beelden dan door de kleren zelf.” (Sexpertise – Donatella Versace interview, fragment, Numéro 19 2000.december/január)

Roma’s beroemde straat is de Via del Corso. Zijn schitterende winkels, de door de receptie gesproken toeristen en de “voortrekkende” plaatselijke bewoners, de drukte voorafgaand aan Kerstmis inspireerde de schilderijen van A. Nagy Gábor die nu in onze galerie staan.

De eigen foto's, magazinefotografie en op het internet gevonden beelden vormen een individuele remix van een ongewone uitdrukkingsstijl die samen een eenheid vormt, die de maker “gecomprimeerde schilderwijze” noemt. Voor degenen die op de computer werken of het internet gebruiken, is het gecomprimeerde gegevensformaat een bekend begrip. De kenmerkende eigenschap van digitale beeldcompressie is de mozaïekachtige structuur van het beeld die voortkomt uit het verkleinen van de informatiemap, waarvan de vormtransformatieopties, kleur‑dynamicische oplossingen, al lang de maker bezighouden.

Remixen kunnen beschouwd worden als de schilderijen van A. Nagy Gábor, vanwege de onbeperkte samenvoeging van klassieke stijl­elementen, want de optische kleur­menging kan zelfs het impressionisme weerspiegelen, het rasterprobleem van het 60‑ent jaart en 70‑tal geometrische abstracte schilderkunst, de thematiek kan pagineren naar pop‑art.

In de beelden smelten de fragmenten van subjectieve ervaring en het onpersoonlijke buitenlandschap op in het leegneren van de weergave, de narratie en in het kleurrijke vaandel van de kleine vierkanten. Omdat het herkennen van de details van de weergave vaak extra inspanning vereist, laat A. Nagy Gábor ruimte voor de creatieve verbeelding van de kijker, verbindt hem speels met het creatieve proces. Gedurende dit bijzondere interactiviteit wordt de beeldende wereld van de maker, aanvulldoor de beelden van het eigen geheugen van de kijker, compleet. Deze volledigheid, het glamour dat van ver uit perfect samen lijkt te zitten, valt echter als een schittering uiteen bij nader inzien.