Gaál József

Gaál József

Trianon heraldiek

Opening: 2020. oktober 15-een 19 uur

De performance ‘Gúzs’ van Béki István

Medea‑, die Mythen de betekenis niet meer kunnen maken van wat niet te verklaren is, kan het verhaal van de verliezers vandaag nog maar als onzin blijven bestaan. Alleen de mythen van de macht kunnen heersen, alleen het verhaal van de winnaars kan universeel zijn. De geschiedenis van de Hongaren is alleen door de Hongaren zelf gevolgd, en dat deed hij ook niet meer. Zelfs bij het denken aan het land heeft hij schuldgevoel, beschamend zichzelf, wordt zijn verlies‑mythe een obsessieve innerlijke monoloog. In de internationale academische wetenschap noemt zelfs een bijvoetnoot niet de steeds beschadigde vormgeving van lichaam en ziel, de samenstelling en vorming van gemeenschap en mens. Het verdriet, het mythe, het volksverhaal sluit zich in hen, de verstopt, in het kledij gevouwen, eenzame torë, niet in staat zichzelf te troosten. Er is geen zelfverzoegende innerlijke toevlucht, omdat de winnaar moet voldoen, op de een of andere manier moet hij zijn spijt winnen. Door de invloed van de dwangverplichtingsdikte is het vergeten slechts tot een vreemdepijn, een mentale stoornis geworden, een uitblijvende ras. De sporen van de opgesplitsde gemeenschappen zullen opnieuw en opnieuw elkaar haat eten. Geweld en oordeel laten alleen het onverklaarbaar en onaangename gevoel achter, vermoeid door de nieuwe kleine frustraties, cirkelt het pijn zonder wortel. Het geloof in de internationaalheid illusie leidt, in de repressieve zelfkritiek somatiek van de obsessieve mazzochistische zelfvernietiging heeft je te bekennen, dat je tot die tijd het bestaan hebt overschreden. De nog levende lichaam‑schade dwarszuchtig verhoogt – Je had het iets rechtvaardiger kunnen doen! Een zachte viel, een gespannen kreet uit het rottende, verwormde mond. Het oude machtig verbond creëerde nog meer angst, een smeuïge langs het ziegende kopen dat het hulpeloze bot een genezing leek te geven, maar zonder het kleine lichaam te zien, dan alleen door zijn eigen utopische horizon kijkt. Een kleine natie ziet de urine van de hoofdbewustheid niet, de kleinere fluisterende stemmen verdwijnen in het opbouwen van het nieuwe wereldorde. De keten van noodzaak – zegt de Internationale Minister voor Mega‑Europa de kleine Maag. Omdat hij deze Aziatische band met een kleine fragmentarieus situatie zou verhogen, zou hij het met een benauwende melk verleidelijke truc huivengoed aderen, maar het schrikbare, botvolle baby zonder ledematen is nog steeds onbehandelbaar. Alles is een absurdieus spoor! – individuele mythenbundel in de kletterband. De man die van zijn gemeenschap verbroken is, een vrije, observerende figuur in de ogen van toezichthouders is niks anders dan reactie- en nationalisme. Als hij zich aplast met verwante groot familie en verwanten, wordt het eieren van de ironische netwerk van de verkeerde politieke theorieën. Er is geen tekort, de periode van lijden is dan stil, alles is overschreden, alles is slechts de zere klacht van Philoktétész, laat het niet roek me deze mond! De echte magnum opus is een reeks verwoestende onrechtvaardigheden. Voor niemand vroeg slechts een zacht verontschuldigen. Voor de eeuwige in de netwerk van de driehoekigen, zoals de Poet Necrotor. Elk mythos, die veradderingsruggelen onvergelijk het kouassumingsculturo kunt opvallend en nog verkeerd nadenk. De Trianon, de kamp herkennen sterven heeft gematigd in een ras, verening en de lichten een voortijdige recuus, vergaat van je lijden, herna' soorten de groe. (Note: deels incomplete, the source text left en).