De persoon die het stukje heeft gestolen
Endre trok de jas tight om zich heen en kroop naar buiten bij de poort van het Godot Intézet. Zodra hij de straat bereikte, raasde een sterke wind op zijn gezicht. Endre keek om zich heen, maar zag niets anders dan de langzaam draaiende nylonzakjes en de schaduwen die langs de boomstammen zweefden.
Stop nu! – schreeuwde hij woedend. – Wie heeft het stukje weer gestolen?
Plotseling kwam hem het in het vizier dat de ventilatieopeningen van de Hongaarse Wetenschapsacademie nu worden beroofd.
Planten zogenaamd bevlogen de oude gebouw. In de hal kwam er een bijzondere verschijnsel aan zijn ogen tevoorschijn: opgeblazen folieën dansten en fladderen, alsof er een mysterieus kracht ze moverserde.
Endre glipte voorzichtig over de vloer en voelde zijn oren tegen de grond aanknippen. Hij hoorde een diepe, sissende gezoem, alsof een stagnerende stoomlocomotief in de lucht draaide. Hij stond op en liep richting de poort van het academiegebouw. De sierlijke deur stond half open. Endre duwde het af en betrad de donkere, begane grondhal. De luchtbeweging werd steeds sterker. Het leek alsof een enorm mondje de lucht uit het buitenleven opzuigt.
Endre watervoogd over de wankelende gang, liep de trap op, ging de crypt dieper binnen. Daar vond hij de baas: een enorme metalen monster die overal haar stof vergaarde in de lucht. Het was het ventiel, dat met zijn oude sproeier het adem van de Academie opdronk!
Mogen we stoppen! riep Endre en keek haastig om zich heen op zoek naar iets om de dreiging te verbergen.
In de hoek van de kamer keek hij een ouderwets geknoopt stoffen zakje aan. Het sprong op en hij gooide het met al zijn kracht in het hoofd van het beest. De zak zat in de portal, toen het hele systeem stopte en verdauwde.
Endré sprong als een gek vandoor op het plein. De folie en de zakken liepen alroos over de grond. De wind nam aards af, hij voelde alleen een lichte zwijg op zijn gezicht.
Ó, Széchenyi úr lehelete! - strooide hij opgelucht, en met zo’n grote halsdrang ademde hij de frisse lucht in, zoals iemand die voor het eerst ademt.
Vanaf nu wordt Endre de bewaker van de tentoonstelling, zodat de “Kérem, sóhajtson, Széchenyi Úr!”‑expo tot juni 23 iedereen onvergetelijk kan maken in het Godot Instituut.
Een tentoonstelling getiteld «Kérem, sóhajtson, Széchenyi Úr!» is een belangrijk kunsthistorisch evenement dat fundamentele vragen oproept over de metafysische dimensies van het bestaan en de kunst.
Koronczi Endre wordt valving van de luchtbeweging, de meest fundamentele existentiële conditie, in monumentale vorm zichtbaar gemaakt. Het kunstobject, opgebouwd uit het ventilatiesysteem van het gebouw van de Hongaarse Wetenschapsacademie, belichaamt de eeuwige kringloop die de fundering van de menselijke beschaving vormt – de ademhaling. De video's, installaties en grafische stukken van de tentoonstelling omarmen de filosofische en existentiële aspecten van luchtbeweging, en wijzen op de schoonheid en betekenis van een fundamentele levensconditie.
Deze diep nadenkende tentoonstelling biedt een unieke kans voor liefhebbers van hedendaags beeldend kunst om de artistieke voorstelling van het oer-licht te ervaren.
Cijfer: 1036 Budapest, Fényes Adolf utca 21
Auteur: Laczkovich Borbála
