Tamási Claudia

Η εισαγωγική ομιλία του Γιάννη Κώσα για την έκθεση με τίτλο CL, της Κλαυδίας Ταμασίου, παραδόθηκε στις 2001 του Αυγούστου, 29.

Μερικά χρόνια πριν, στο ετήσιο δείγμα της Τεχνοτροπίας Τέχνης, η πρώτο επίγνωση μου ήταν ότι υπάρχει μια νεαρή γυναίκα που κάνει εκπληκτικά πράγματα στη ζωγραφική της. Στα εμβληματικά μέσου μεγέθους έργα της εκείνη την εποχή, είχαν εμφανιστεί διαφορετικές μεγαλοπρεπείς εκτυπώσεις προβλημάτων του σώματος και του προσώπου—μια λεπτομέρεια ενός ματιού, του κονταράκι μίας μύτης, της τραγής ενός στόματος. Ως σε ένα κομμάτι ηνο, όπως αν ήμασταν να δούμε το τεράστιο σώμα μιας γυναικείας γύρισε, αλλά το σώμα δόθηκε μόνο με μικρά σχέματα με την όραση μας. Μετά από λίγο χρόνο, η ατέλειωτη θεματολογία πτώσε σταθερά, και τελικά η προσοχή της Κλάudia επικεντρώθηκε στο στόμα, το δικό της. Από αυτή τη σειρά μπορούμε να δούμε μια αυτελένθεση σε αυτή την αίθουσα.

Αυτό, σίγουρα, είναι ταυτόχρονα λυρικό αυτοπροσφάστικο, αλλά και γενικευτική αποστολή ύψωση από απόσταση. Αυτοπροσφάστικο, γιατί η καλλιτέχνης χρωματίζει τα δικά της χείλη κάθε φορά, με εξαιρετική ποικιλία, ως λυρική αυτοσυμπερίληψη. Γενικό, συνοψιστικό και εμβληματικό είναι, γιατί το στόμα, ως τέτοιο, στον XXᾰ αιώνα της ζωγραφικής είναι ένα αρκετά κυκλαρισμένο, κλειστό και σταθεροποιημένο σύμβολο. Η συνάφθειασή του είναι πολλαπλή και μπορεί να απαριθμηθεί άσχοπα.

Ίσως στους σουρεαλιστές εμφανίζεται πρώτο, μόνον, το γυναικείο στόμα, όπως αργότερα ολοκλήρωσε το pop‑art: η αίσθηση, η ανυποχώρητη αισθητική, η αφετηρία της ελευθερίας. Ταυτόχρονα, με την προάγλη της διαφημιστικής κουλτούρας, ο γυναικείο στόμα απέκτησε έναν από τους πρωταρχικούς οπτικούς μεσαίους ως όραμα. Ένας άλλος δεσμός θα μπορούσε να αναδειχθεί με τη σύγκριση των ζωγραφιών με τον υπερ‑ρεαλισμό: κυρίως η τεχνική του Chuck Close «εισβαίνει» κατευθείαν. Στο έργο του Chuck Close η ψυχρή αντικειμενικότητα σπάει το επιφανειακό επίπεδο της εικόνας, προσεγγίζοντας κάθε μία από τις επιφάνειες του προσώπου του αποκάλυψης προσεγγίζει το επίπεδο των ατόμων. Η Claudia είναι πιο πολύχρωμη, πιο παιχνιδιάρικη, πιο λυρική – συνολικά πιο λαμπερή – αν και αυτός ο τύπος χαρτογραφικής σκέψης δεν της είναι ξένος. Από την παιχνίδα αίσθηση και το ψυχρό ερευνητικό βλέμμα γεννίστη κατι, κάτι που είναι ως σφάραγγα το σύγχρονο, γυναικείο, κομμένο, σκληρό και βασιλιάτικο. Οι πίνακές του μερικές φορές διεγείρουν τοπικές εννοουσού. μες a nail it might be a user and er trek one or something. Ορισμένες φορές αντλούνται τα αίσθημα του νήματος η αξιολόγηση του. The story does not stop here. In the girls' Gulliver story the tone changes and the liliputians appear, as Kinder‑figures. The kids toys found in the Kinder‑egg, where the assembly is pleasure, play isn’t so good for them law in a long term, so the momentary things of surprise, or so symbolic of the current childrens consumption behaviour – they belong to the collages that interest for example Bandrillard in the system of Objects. Claudia pertence a quella generazione per cui l’esperienza d’infanzia è il collasso provato dalla scarafaggio dei piccoli pezzi da assemblare in una per cializa, è costruito una veritate nella pittura.

Η ιστορία μπαίνει εδώ σήμερα. Αλλά τα συναρμολόγητα που βγαίνουν από το Kinder‑tojás, τα πουλιά, ήδη κουνίζουν κάποιαν νέα αλλαγή στη δουλειά της Κλουάδου. Αλλά ας μην τρέξουμε τόσο γρήγορα.

Ένα άτομο. Τομενικοί άνδρες ζωγράφοι συχνά χαρακτηρίζουν με σαρκασμό τα λόγια του δάσκαλό μας, του Σαβάλδον Ντάλι, μεγάλου υπερρεαλιστή και προγονός των Kinder‑egg ζωγράφων, όταν βλέπουμε γυναικεία τέχνη. Εκείνος είπε με ανεβλεπτικότητα: για την ζωγραφική χρειάζονται μπαλόνια. Η φροντίδα μας είν τύκεται στον τελευταίο μεγάλο μαχο‑ζωγράφο, αλλά φαίνεται ότι η καλή ζωγραφική χρειάζεται μόνο λίγα χαριτωμένα χρώματα και λίγα πλαστικά φιγούρες. Και τότε, εμείς οι θηλυκοί ζωγράφοι, ψιθυρίζει τα χέρια μας και με ντροπιά όχι προσεγμένη φύση αποθήκων, αργά φθορώνουμε τις εξαρτημένες πλημμύρες. Έτσι εμφανίζονται αυτό που απαιτούν τα ανίσωνεις σύμφωνα με τον Ντάλι.

Συγχαρητήρια στην καλλιτέχνιδη. Θα ανοίξω την έκθεση.