Palkó Tibor

Ή έπρεπε να

Η Γκαλάρια Godot σας προσκαλεί με πολλή αγάπη.

Παλκό Τιβόρ

Πώς μαρτυράμε ότι δεν ονειρεύομαστε (2)

στην έκποσή του τίτλου, όπου παρουσιάζουμε τα πιο πρόσφατα ζωγραφικά έργα του καλλιτέχνη της γκαλερί.

Ανοίγμα: 2015. Μαΐου 14 έτος, 20 ώρα.

Ανοίγει: L. Simon László συγγραφέας

στην έκποσή του τίτλου, όπου παρουσιάζουμε τα πιο πρόσφατα ζωγραφικά έργα του καλλιτέχνη της γκαλερί.

Ο Μόζεγκ Ναγγι, ηθοποιός, κλερδισίστερ σόλο.

Είναι διαθέσιμο: μέχρι τον 13 του Ιουνίου εντός των ωρών λειτουργίας της γκαλερί, από τις βράδιες έως τις 9 και τις 14, το Σάββατο από τις 10 στις 13 ωρές.

Επιβλητική ψήρα

Πατάκι Γκάβορ

Πώς ξέρουμε ότι δεν ονειρεύόμαστε…

τμήμα…

«Πορτρέτα και υποβληθέντες – εργάτες, δεσμευμένες γυναίκες, δαίμονες με μπουκάλιασμα χειμώνες – ζουν εδώ ανάμεσά μας, συναντιούνται μαζί μας στον δρόμο, ενώ από την άλλη πλευρά, όμως, είναι εξωπλανήτες κρυμμένοι σε ανθρώπινα σώματα, κιβοργές, με μεταλλικές ελαττώσεις μερικές φορές εκείρυντες από την αντιμεταλλική τους επιδερμίδα. Το αίμα σπρώχνει από το γλαστικό, η μπαρμπελά τοποθετημένη στο κλαδί έχει μετατραπεί σε δηλητήριο, και ένα μικρό δέρμα ζόμπι γυαλίζει στην διατμητική του μητρική κοιλιά.»

Λέγονται ότι οι εικόνες αυτές, κάτω από την φαινομενικά ενοποιημένη επιφάνεια, εκφράζουν την εμφάνιση του τρόμου, αλληλουχίες ίσες με η ικανότητά τους να κρύβουν το τραγικό τοξίτο του σκοτάδιου βάθους, μεταφράζοντας αινίγματα σαν «απόλαση νομισμάτων» και «συμφερον ξυπνιά». Στις μικρές, επιφανειακά ηρεμισμένες πόλεις των αμερικανικών thrillers, ο κόπρος ρίχνει τον ίδιον θάνατοπο, αναδημιουργεί το σπασμένο παζάρι του γονιμουριθμού του φυσικού, ακόμη και οι κοστισμένοι κατοίκοι που γράφουν πάνω στους ταχυμεταφέροντες οροφώνραους πάγους με την δίαντα στιγμή σε φτώχια παράθυρο. Διώρησε… ………………………………"

Αλλά υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία των έργων του Παλκο. Ο Παλκο Τίμπερ δεν βλέπει την καθημερινότητα από έξω. Ως εξωτερικός παρατηρητής θα έγραφε με σαφήνεια, αλλά παρά το αντίθετο διάσημο διάλογο, ο Παλκο είναι «παιδί της πολυπλοκότητας», δεν επιλέγει, αλλά είναι μέλος της στενότερης και ευρύτερης – νάγκαται, τζάζμπερέν, ευρωπαϊκής – κοινότητας. Μεσαί τους είναι οι εργάτες, οι γυναίκες με μπρόκολο, ακόμη και οι κόκκινοι ψαράκια. Για να φαίνεστε ενίοτε πραγματικά ζόμπι, κίβοργ, ή κούκλα με ράβδη ξυλουργία, αυτό δεν είναι του, αλλά το σφάλμα της πραγματικότητας. Γιατί θα πλανόγαζε; Μπορεί να το κάνει, γιατί αν ήθελε, θα μπορούσε να ζωγραφίζει μαγευτικά, τρυφερά, να σφραγίζει το σεντάρα σε φουσκωτή χαρτί. Μερικά, με εχεμποδία ή όχι, άφησε απομεινάρια δείχνουν ότι αν χρειαστεί, θα μπορούσε με μικτά τρόπο να σχεδιάσει, να δημιουργήσει λεπτές συνδέσεις χρωμάτων. Ανέχοντας όμως φαινομενική χαλαρή ανυποψίαστη διάθεση, αφήνει το χρώμα να σείδεται ελεύθερα, χωρίς να φροντίζει συνειδητά για την ανατομία, την αρμονία, την κανονική σύνθεση, δημιουργεί πάρα σημαντικά χείλη, μάτια που καθιστούν ασυμμετρό το πρόσωπο, αδύνατα γεωμετρικά θέματα. Σχεδόν στοιβάζει τα μη ταιριαστά μοτίβα, τα απρόσμενα καταστάσεις. Ένα χέρι εισχωρεί, ένα μάτι ξεπερνά, ενώλισσε εβάδησεν.

Ζει στην κατάσταση ευθυμίας.

Κάθε έργο του ανάμιξη γίνεται, όπως έχει τονίζω, τες καρδιές του μόνιμου §GODOT_TOKEN_N__; Με την ίδια αίσθηση όπως αυτή που του καλεί την εθνική τρέλα, η ελλειμματική αβεβαιότητα, ηφανη, ασαφής και επίπεδη. Ιανομένης ενός χειρήματος όχι αποκλειστικά γκρίμους, σκούρρους, αλλά και με την υπόσχεση της περιττής με νοήμον <\n>λάθος, μα λόγου. Προχωρά, ωστόσο<span, π.Λάλος κενό από τις ωραίες κυκλοδενιστικές δυναμικές του. Δεν πρέπει να αποτελεί απλή έξοδο, αλλά να προσεγγίσει το σώμα του "

Mindenestre nem véletlen, hogy a kiállítás címében szereplő kérdés után nem kérdőjel, hanem három pont következik….”

Πώς μαρτυράμε ότι δεν ονειρεύομαστε (2)