Palkó Tibor

Μεγαλύτερο μέγεθος

Η Γκαλερί Γκόδοτ με πολλή αγάπη σας προσκαλεί εσάς και τον/την σύντροφό σας

Palkó Tibor

Πλατεία Γλυκύς

για την έκθεση με τίτλο

Η εναρκτήρια γένναση: 2008 Απριλίου 2 ώρα 20

Ανοίγει: L. Simon László συγγραφέας

Μπορείτε να το δείτε έως τις 2 Μάϊου

Μεγαλύτερο μέγεθος

Λεπτομέρειες από το κείμενο του L. Simon László:

Η πραγματική καλλιτέχνης δεν ζωγραφίζει το φρούτο, αλλά τη μυρωδιά του. Η πραγματική καλλιτέχνης για την οσμή του πινέλου, είναι το άρωμα του φρούτου, για εκείνη ο κούρφος η πινάκιο, το τρυπάνι, η τρυγμένη, προστατευμένη όλος και παλιά φόντο. Το χρώμα είναι ταυτόχρονα και το ελευθέτης, το καμβάδα είναι η γη, το ουράνιο είναι ο εξώρ. Η καλλιτέχνης προσεκτικά εισέρχεται στον κήπο της άγγελου, όπου αργότερα, υπερβολικά, πίνει πια από την ατμόσφαιρα, λέγοντας: (religious expletive), αυτό είναι η δοξασία!

Έβαξαν το τουρτίο σε μια έκδοση. Εκεί ήταν το σαμίλη: που το ρίξαμε, που το έβαλα. Μπρώλες του σαμίλη ή του Σάμλις; Και έτσι μετρό. Ένα τοπίο μέσα σε ένα τοπίο ή τοπίο δίπλα στο τοπίο, παρλληλείς αναγνώσεις της ίδιας της ιστορίας. Ίσως δεν υπάρχει πιο γευστική από τα μήλα, τις μπέρκενες, τις μυρωδικές φρούτα του παππού μου. Η ομορφιά τους ήταν ήδη αμφισβητή, τα σημάδια, οι πληγές ανταγόρζονταν στις καλά μυρωδιές. Όπως το ερασμένο από τη λευκή τριβή, την ομοιόμορφη αύξηση, το φωτισμένο με βιιτού, και ένα-ένα συσκευασμένα προϊόντα, η πόλη προσαρμόζει άνετα τα τρίχια περίπου στη σάμλη. Το φάντασμα του υστέρησης ασχολεπής. Η γείτα.

Μεγαλύτερο μέγεθος

Οι κύριοι, αν χρειάστηκε, κάνατουν και τις θυσίες τους. Τα άρωμα των αχρήδων θυγατέρων τους, τα αρώματα των γιων που έχουν αρώματα, τα γλυκά τους φρούτα. Η θυσία είναι δωρεά, η θυσία εκδήλωση αγάπης. Όταν η θυσία είναι υπηρεσία, για κάποιους είναι συμφωνία με την ελπίδα της λύπης. Κάποιες φορές είναι ειλικρινές χάρη, ανταμοιβή, χαρά, δώρο για όποιον θυσιάζεται. Η θυσία είναι ψωμί και κρασί. Αυτό είναι η ίδια η ζωή. Εορτή πάνω από το θάνατο.

A Csallóközben van egy kis település, Szentantal, másik nevén Bácsfa, ahol a Szűz Mária rendtartományhoz tartozó ferencesek templomát és kolostorát Lippay György érsekprímás kezdte építtetni 1660-ban. Itt található egy különleges kegykép, rajta a vért könnyező Boldogasszonnyal. Már a festmény eredete is csudás történetbe illő. A Szentantallal szomszédos Doborgaz nevű településen 1703-ban egy Liszkay Márton nevű parasztlegény ökrös szekérrel akart a mezőre menni, ám igen szerencsétlenül próbált fellépni a szekérre, leesett és a járműalkalmatosság keresztülment rajta. Olyan súlyos belső sérülést szenvedett, hogy fél évig kellet feküdnie. Nyáron kivitték a kertbe, tehetetlenül hevert az illatozó gyümölcsök és virágok alatt, vagy csak aludt a szőlőlugas árnyékában. Mivel a végtagjait nem tudta mozgatni, a szomszédos gyerekek gyakran megcsúfolták, az egyik egy okuláréból kiesett vastag nagyítóüveget tartott a tenyere fölé, így égetve meg a bőrét. A legény tudta, hogy az orvosok nem javíthatnak az állapotán, ezért a Boldogságos Szűzhöz fordult segítségért. Megfogadta, hogy képet festet, ha felgyógyul a betegségéből. A felajánlást követően állapota csodálatos módon jobbra fordult, s hamarosan lábra kelt. Liszkay Márton egy pozsonyi festővel festtette meg a Boldogságos Szűz fogadalmi képét, amit a kolostor gvárdiánjának engedélyére végül a főoltár háta mögötti falra akasztottak fel. A szerzetesek megszokták, megszerették, egy idő után itt mondták el a napi zsolozsmájukat is. A laikus testvérek virágokkal ékesítették a képet; de a környékbeli hívek is megkedvelték, valahányszor megkerülték a főoltárt, megérintették és megcsókolták. 1715-ben a kegyképen Szűz Mária szemeiből először víz, azután vér tört elő. Virágkönnyek és vérkönnyek. A sírás vérkönnyeit egy kendőcskében gyűjtötték egybe, ezt az ereklyét máig is őrzik. A búcsú napján kiteszik közszemlére a főoltárra.

Μεγαλύτερο μέγεθος

Ο Κάρελ Κάπκεκ γράφει στο βιβλίο του «Ο Μουλάν Σοφής» ότι «ο πραγματικός κηπουρός δεν φροντίζει τα φυτά, αλλά την γη, επιμελείται την εδαφή. Τοποθετεί το δικό του σκεπτικό στη γη. […] Ζει με βύθιση στη γη. Στον ανασχηματισμό του χώρου, δημιουργεί ένα μνημείο για τον εαυτό του. Όταν περπατά στον κήπο του Αδάμ, θα πιλάνα κατά καιρούς από τον αέρα, λέγοντας: Θεέ μου, αυτό είναι η αμόξα!

Ωρότα: από πιόστη έως πεμπτή 10 και 18, το σαββάτο ανάμεσα στις 10 και 13 ώρες.