Nagy Gábor György

Η Γκαλερίδα Godot σας καλεί με μεγάλη αγάπη

Nagy Gábor György, PIN 1966

Στο άνοιγμα της έκθεσης με τίτλο 2006 την 2η του Νοέμβριου στα 20។

Το έκθεμα ανοιχτό από την Ιβάνι Μπιανκα

Οι μορφές, τα μέσα, η διαφάνεια τους, το αλληλεπικαλυπτόμενο χωνευμά τους και η συνεχής διάσπαση των λειτουργιών τους στον χώρο της γραφικής τέχνης εμφανίζονται ιδιαίτερα έντονα. Ο αρχικότερος, ακόμη βασισμένος σε χειροκίνητες τεχνικές, έγινε αποδέκτης των εικόνων που παράγονται από τεχνικά μέσα, τη φωτογραφία, την εκτύπωση από υπολογιστή, τη σκηνικότητα, την ηλεκτρογραφία, και ήδη σε πολλές περιπτώσεις των δημιουργών παρατηρείται η κίνηση πηγαίνοντας-επιστρέφοντας ανάμεσα στις δυνατότητες που προσφέρουν τα χειροκίνητα και τα τεχνικά μέσα. Σύμφωνα με την εκπαίδευση και την άποψή μου, ο Γιάρτ Γιάγκοβάγιαρέι, με την όρασή του, είναι ένας δημιουργός με παραδοσιακή οπτική ζωγραφικής, αλλά στην πράξη η περισσότερο κοντά του είναι η γραφική έκφραση, οι μορφές από εκείνα. (Πάρε με την κύρια μορφή από τη γραφική τέχνη.) Αυτή η διπλότητα συνεχώς χαρακτηρίζει το έργο του, όπως παρατηρείται σε αυτά τα δύο εκθέματα εδώ. Αυτός ο τρόπος σκέψης υποθέτει την αναγνώριση του γεγονότος ότι η ζωγραφική έχει ιστορικά πλεονεκτήματα, και αυτοί οι πλεονεκτήματα δαπάνημα στον καλλενήκτη την ομορφιά (οποιεσδήποτε χαρακτηριστική ποιότητα) παράλληλα με τη συμβολική φόρτιση, η οποία είναι πιο δυνατή από το φωτογραφικό. Αυτό το προβληματικό στοιχείο στη συνέχεια το μεταφέρει στις φωτογραφίες υπολογιστή, και η παρατήρηση του τελικού έργου γίνεται όμοια με την ζωγραφική.

«Οι εικόνες μεταφέρουν τον κόσμο και τον άνθρωπο μεταξύ τους. Ο άνθρωπος «εξακολουθεί», δηλαδή δεν έχει απευθείας πρόσβαση στον κόσμο, και έτσι οι εικόνες πρέπει να τον απεικονίσουν. Αλλά οι εικόνες, με αυτόν τον τρόπο, φέρνουν τον κόσμο και τον άνθρωπο κοντά – εδώ ουσιαστικά μιλάμε για «αποθάρρυνση». Ο άνθρωπος ξεχνά ότι υπήρχε εκείνος που δημιούργησε τις εικόνες ελπίζοντας που θα χρησιμοποιήσουν για να πλοηγηθεί στον κόσμο. Αλλά δεν μπορεί πλέον να τις αποκρυπτογραφήσει, και έτσι ζει στη εξάρτηση από τις δικές του εικόνες: η φαντασία έχει πέσει στην ψευδοχώρα». – γράφει ο Βίλχομ Φλούσσερ στην φιλοσοφία της φωτογραφίας. Στις τέχνες του Γιάκομπ Νταγιαρ, που βασίζονται στην ίδια εσένα φωτογραφία, δεν πρόκειται για ξεμνημόνευση, αλλά για ανάμνηση. Δεν θυμίζει τις εικόνες που άκουσες, αλλά τις ψυχικές καταστάσεις, τις διάθεση, τα συναισθήματα που αντιλαμβανόμαστε όταν βλέπεις τις εικόνες. Αυτός είναι ο μηχανισμός επιρροής, παρά την ιδιαιτερότητα της τεχνικής εικόνας, επειδή τάση είμαστε να βλέπουμε τις φωτογραφίες σαν απλούς «καταγραφές της πραγματικότητας», «καταστάσεις παραθυρών». Εν τω μεταξύ, συνεχίζει ο Φλούσσερ: «η «αμετρότητα» της τεχνικής εικόνας είναι ψευδαίσθηση. Διότι, όπως κάθε εικόνα, η τεχνική εικόνα δεν είναι μόνο συμβολική, αλλά δείχνει ακόμη πιο αποκομμένες σύγκροσεις συμβόλων, από το παραδοσιακό αριστούργημα.» Τα έργα του Γιάκομπ Νταγιαρ τιςποσθέται συν intentional ως σειρές που επιτρέπουν στο θεατή να μην μείνει μόνο με μία εικόνα, αλλά με την έννοια της εικόνας. Μπορείς αν το πάρεις, αλλά χρειάζεται να αναδιοργανίσεις λίγο το πραγματικό μέρος για να εκφράσει περισσότερες από τις πάτες. Ξεπαρθέλιο και το κατανόηση, όχι μόνο για τον ίδιο αίσθηση, αλλά και για τα „προβήγματα της περιστατικού“ μπορεί να καταπληρώνεται, χρησιμοποιώντας τη φράση του Φλούσσερ, να επηρεάσεις το «διάστημα του χρόνου». Το «διάστημα του χρόνου», στο οποίο κινείται η περιήγεια μεταξύ των δύο σειρών μεθόδων, δεν είναι ο γρήγορος «γρήγορος ενδεχόμενος» ούτε η ηρεμία «παρατήρηση», αλλά το «φυάισμα λογιού». Αυτό το φικανισμα έχει την αγάπη να αλλάζει τα κυριετάκια το άγνοια και το καθαρό, όπως ο Γιάκομπ Νταγιαρ μετατρέπει τα αποτυπώματα της πραγματικότητας που αναστενάζουν στο ιχνηλασμένο φωτογραφικό σύστημα σε υποκειμενικές οπτικές.»

Μπορείτε να το δείτε μέχρι τις 10 του Νοεμβρίου, από Δευτέρα έως Παρασκευή 10 και 18, το Σάββατο από 10 έως 13.