Kopasz Tamás

Μετά τιμής σας προσκαλούμε στην παράσταση εναύθματος για την έκθεση «Kopasz Tamás …reneszánsz…» την 2001 της 26 του Σεπτεμβρίου, στις 20 ώρες. Η ανοιχτή δομή θα ανοίξει η μονιμότητα της ιστορίας επιστήμης.

Το επαγγελματικό κίνημα του Kopasz Tamás, που ελαφρώς συμβαίνει, μετά από το μπαγέλο του Munkácsy την προηγούμενη χρονιά, στον τίτλο της έκθεσής του «αναγέννηση», αποτελεί ένα συνειρμός της πάθους, της σπινθήρων Λαχθά μου ατζέντα από τη δεκαετία του ενεντακόμη φθειρον, για την μοναδική, καθώς και χρυσάλη μιν.

Τα αργά της δημιουργικής του περιόδου αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο που είναι εύκολα διακριτά τόσο στα θέματα όσο και στον ταμής της υλικής επιλογής. Τα πρώτα σημαντικά έργα του, οι Στιγμές Αγάπης (1986), είναι τραγανισμένοι, αποσχισμένοι συνθέσεις, που αποπνέουν την πάλη με το υλικό, και την τριχοκολλιστική μάχη που κρύπτεται στο θέμα. Οι μεταγενέστερες κυκλικές φάσεις (η Χρυσή Εποχή, η Χρυσή Εποχή, η Ατρόποσα Εποχή 1986-88.) χαρακτηρίζονται τόσο από τη φωτιστική επεξεργασία, την τεχνική ζωγραφικής, όσο και από το υλικό, με την απόρριψη ως προφανή καθαρότητα, την απλή, «πρωεινή» και την νοσταλγία για τον κόσμο της Αρκάδии.

Μετά την «Μαργαρίτα», ο Κοπάζ επιστρέφει στα ακαθάρτητα υλικά, και στη σειρά «Διακοσμήματα» ωφελώνται η χωρικότητα, εμφανίζεται η ορισμένη αμεροληψία στη διαμόρφωση. Το κυριότερο χαρακτηριστικό των «Προσκαθίδωσες» και των «Θηλυκών μορφών» είναι η έκφραση των βραχιολογικών χειρισμών, η παρουσία της τεχνικής κόψιου, η δημιουργία τριών διαστάσεων με κάμπωμα εικόνας, επιφάνειες relief και η δημιουργία επιφανειών που ανοίγουν με το κόψιμο. Τα δεκαετήσια της δεκαετία του έτους της ελίξη (Ρολό, Χαρτογραφίες) από την άποψη των πολύπλοκων τεχνικών, και (Βροχές, Τοπία) οι εναλλασσόμενες χρωμαίες διακρίνονται, η βαφή του σιδηρού, επιστροφή στα ακαθάριστα, δροσερά σχήματα, η μέθοδος χωρίς πάθος. Το έκαστο της 26 του Σεπτεμβρίου ανοίγω παρουσιάζει, όπως πολλή από τη δουλειά του Κοπάζ, μη απεικονιτική φύση, αλλά «τον υλικό, οπτικό εμφανίζεσθ. των εσωτερικών συναισθημάτων, των σκέψεων».

Τα εκτεθειμένα πίνακα και γλυπτά κάθε ένα αποτελεί μέλος μιας σειράς· τα γλυπτά ηγούνται από τριπλές μονάδες. Οι συνεχόμενοι των εικονογραφικών είναι οι εικόνες της έκθεσης «…», τα γλυπτά από ανοξείδωτο χάλυβι και ξυλόδεμα είναι κάπως οι «πλαστικές εκφράσεις» των εικόνων. Η βάση τους είναι και πάλι η καμπυλωμένη μορφή, ο κύκλος και η σφαίρα, που αντιπαρατίθενται με την ύπαρξη των παραδοσιακών κυρτών μορφών των προηγούμενων γλυπών. Ο κύκλος και η σφαίρα παραδοσιακά συμβολίζουν την τέλεια μορφή· με το Κοπάζ Τάμασ είναι πιο ένα σύμβολο της εγκλειστικότητας, του «γυμνισμένου» χειρονομίας, της σκέψης. Μερικά από τα ακανόνιστα, ατελή κυκλικά γλυπτά, παρανοούν λίγο την υποβτημένη κατάσταση του έμβρυου, μεεστωμένο από μια ένταση με παπαρούδι, όπου το νέο άτομο έχει ήδη ξεχάσει την ασφάλεια, μέρος της έλλειψης του κλειστού σχήματος, μέρος των θρημνέων σχημάτων ωδε και οδε.

Οι γλυπτές επίσης θυμίζουν τα σκελετά χρησιμοποιημένα στις μάχες. Δημιουργήθηκε νωρίτερα dαμιατοπολυτεχνία παρόμοια με ένα κρυπτικό, που –όπως το πανοπλίσια στο αγώνα– είναι συχνά για την ασφάλεια και όχι επίθεση, και προτρέπει το άτομο που κρύβεται πίσω της.

Τα μνημεία χαρακτηρίζονται από δυαδικότητα, καθώς παρουσιάζεται το αντιθέτονται: από τη μία πλευρά η άμυνα κατά της μάχης *sisalon* εξωτερικά και από την άλλη η αντίθετη μάχη *sisalon* εσωτερικά, και από την άλλη την αντίληψη των υλικών – το ξύλο, το χαλκό και το γυψό – συνθέτονται από την κυριολεκτική δυαδικότητα: το αργκό και το μαλακό, την κάρτα και τη γλυκύτητα.

Τα έργα που εμφανίζονται στην έκθεση, λοιπόν, αποτελούν πραγματικά συνθέσεις του μέχρι τώρα ολόκληρου έργου του ζωής του καλλιτέχνη, των εξισορροπιών των δυνάμεων του πάθους και της σοβαρότητας που έρχονται η μία στην άλλη.

Η έκθεση μπορεί να βρεθεί 2001· Οκτώβριος 26-εως.