Szurcsik József

Η συνάντηση αρχικών ζωγραφιών, που κρύβονται φεγγάρια για τεσσεράς δεκαετίες, των γραφικών του μετασχηματιστικού πανοπτικίου, και φρέσκων νέων έργων.

Ο Σουρτσίκ Γιοζέφ, νικητής του βραβείου Κοσούτ και του Μιχαήλ Μουνκασσί, είναι ζωγράφος, γραφίστας, ζωγράφος, μετατέχων, μουσικός και πρώην εκπρόεδρος του Πανεπιστημίου Τέχνης της Ουγγαρίας. Επίσης είναι καθηγητής του Τμήματος Γραφικής Τέχνης και πρώην διοίκηση του τμήματος. Εγένεσε από τη γενιά των 1959 σε μια οικογένεια καλλιτέχνη και διακρίνεται για τη δημιουργία μιας ξεχωριστής, αμέσως αναγνωρίσιμης σκηνής της σύγχρονης ευγγέλιας τέχνης. Η καριέρα του ξεκίνησε στα τέλη του κοινωνισμού και των χρόνων μετά τη μεταρρύθμιση. Αυτή η περίοδος δεν αποτελεί απλώς ιστορικό υπόβαθρο στην τέχνη του Σουρτσίκ: ένα από τα επαναλαμβανόμενα ερωτήματα των έργων του είναι οι σχέσεις μεταξύ του ατόμου, του περιβάλλοντος και της εξουσίας.

Το εμβληματικό μοτίβο των έργων του είναι το συνεπές προφίλ, απεικονισμένο χωρίς χαρακτήρες, – και μέσω αυτής της ανωνυμίας γίνοντας γενικά έγκυρο – το ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτό το μεταμορφωτικό ημιπροφίλ δεν υπάρχει μόνο εντελώς μόνο του· μερικές φορές εμφανίζεται κρυμμένο στο τοπίο, ή οργανώνεται σε σειρές δίπλα-δίπλα, σε ομοιομορφικούς δομικούς σκελετούς, ή ενώνεται με μνημειώδη αρχιτεκτονικές μορφές ή διάφορα γεωμετρικά σχήματα. Αυτό το στοιχείο που συμπυκνώθηκε στο προφίλ, στοσάρισκο, του επιτρέπει να διερευνά πάντα, ως ανοιχτή και γενική ερώτηση, τις μεταβαλλόμενες, συνεχώς ανακαταρτιστικές σχέσεις ανάμεσα στο άτομο, το περιβάλλον και τη δύναμη, ακόμη και χωρίς την απεικόνιση συγκεκριμένων σωμάτων.

Επίσης καταγράφει τις ιδέες της αποπλάνησης από το έννοια, της απομόνωσης και της αμεσότητας με εξιδανικά καλλιτεχνικά μέσα. Στο τέλος της δεκαετίας του διακοσιοστοι – ίσως σε έμφαση με την ηλπίδα της μετάβασης του συστήματος – ο Σουρτσίκ στρέφεται προς τον κόσμο των σιωπηλών μυθιστόρημα. Η σταθερότητα και η άμυνα της αρχαίας ελληνικής κουλτούρας, όμως, μοιάζουν με κάποιον φραγμό, ή με το τείχος του καλλιτέχνη Janus‑άρης· ταυτόχρονα προστατεύει και αποτρέπει, ενώ – ως μοτίβο – καλεί στη σειρά τις συσχετίσεις.

Η ποικιλία της διαχρονικής του έργου αποτυπώνεται με επιτυχία από την πλούσια συλλογή των τεχνικών και των μορφών που χρησιμοποιεί. Εκτός από πολλαπλασιασμένες γραφικές εργασίες και ειδικά με αντιπροσωπευτική, επιτριβόμενη τεχνική υφιστάμενα έργα με λαδιές-ακρίλ, βρίσκεται επίσης η χρήση μινιέρα, ζωγραφισμένων εργαλείων-γλυπτών, πολύχρωμων κοσμήσεων χαρτιού και αέριων χάλκινων γλυπτών. Δεδοε 1985, οι προσπάθειές του έχουν εκτεθεί από Σόφια, μέσω του Ελσίνκι, μέχρι το Νέα Υόρκη σε πολυάριθμες διεθνείς τοποθεσίες, και το πρώτο του εκθέτημα προγραμματίστηκε στην Καβαλιέρα Godot το 1999. Η τελευταία του έκθεση ξεκίνησε το αρχιέλαιο του Οκτώβρη στη Χόντεμπκοβαισ, στο Μουσείο Τζάνου Τορνγιάι, όπου εκμεταλλεύτηκε τον τίτλο «Βασίλης Παραδοσιακής Γραφής Χόντεμπκοβαίσ» που κέρδισε το 2025. Τα έργα του βρέθηκαν σε πολλές δημόσιες συλλογές, μεταξύ άλλων στο Εθνικό Γκαλερί της Ουγγαρίας, στο Μουσείο Γανους Πανόνης της Πέτσ, στο Εθνικό Γκαλερί της Πράγκο ή στο Γκαλερί Σύγχρονης Ουγγαρίας της Δουνασερδαής.

Στη διάσημη έκθεση με ανοιγόμενο τίτλο, ο Γιαννούκης Σουρτσικ εμφανίζεται με εξαιρετικό υλικό. Οι πρώτες ζωγραφιές του καλλιτέχνη, ο οποίος είναι σχεδόν 40, που ρυθμίζονται ακόμη και σε έκθεση, οι γεωμετρικές και σουρεαλίστικες συνθέσεις του, οι έντονες, ενθουσιώδεις δημιουργίες του νέου καλλιτέχνη, βρίσκονται μπροστά στο κοινό. Τις γραφικές του παραστάσεις της πρώτης εποχής του, με τις ονομαζόμενες “παράταξη της επιμέτρησης του συστήματος” χαριτωμένες με σκληρή ειρωνεία μπορεί επίσης να συναντήσουμε, και οι πιο πρόσφατες εργασίες του εκτίθενται μαζί με αυτές.

Η έκθεση είναι διαθέσιμη μέχρι το 19 Δεκεμβρίου, από Τρίτη έως Παρασκευή 10 και 14, το Σάββατο από 10 έως 13 ώρα.