Bukta Imre

Παλαιό λιβάδι.

55×70, tempera, tus, akvarell, χρωματιστό μολύβι στο χαρτί, 2015N

Η Γκαλερί Godot με μεγάλη αγάπη σας προσκαλεί.

Ιμπρέ Μπουττά

Το τοπίο "Kibillent táj".

για την έκθεση με τον τίτλο ___, όπου θα παρουσιάσουμε τις πιο πρόσφατες δημιουργίες του καλλιτέχνη.

Η Χτενιέρα Κωνσταντίνα

60×80, τέρμπερα, χρωματιστό μολύβι, καφάση, πάστας χαρτί, 2015

Άνοιγμα: 2015. Τη 1 Απρίλης 19.

Ανοίγει: Jerger Krisztina, ιστορικός τέχνης

Διαθέσιμο: μέχρι τον 9 Μαιου· από Δευτέρα έως Παρασκευή 9 και 14· το Σάββατο μεταξύ 10 και 13 ώρα.

Στο άνοιγμα παρουσιάζουμε το κατάλογο της έκθεσης με το μελέτη του αριστοτέτη Ζέμπλακί Γέρδα.

ΤισζάορισΦουρδό

60×80, παστέλ, χρωματιστό μολύβι, άνθρακας, ακουαρέλ σε χαρτί, 2015

Τμήμα από το κείμενο που αναφέρεται στο κατάλογο:

Ο Imre Bukta είναι ο αληθινός χρονογράφος της αγροτικής Ουγγαρίας. Στη Mezőszemerén έλαβε πρώτη οπτά του το φως της ημέρας, και κάνοντας ενόχληση στην μητρική του γάλα, ενσωμάτωσε μέσα του κάθε στίγμα της χωρικής ζωής· αυτό το περιβάλλον για τον ίδιο έδωσε από την αρχή επαρκές κίνητρο για την καλλιτεχνική του έκφραση. Ωστόσο ο κόσμος της αγροτικής Ουγγαρίας αρχικά είχε ξεκινήσει στην εξόντωση: η αγροτική κουλτούρα που αντιπροσώπευε την ταυτότητα της χωρικής ζωής έχει περισσότερο ή λιγότερο διαλυθεί κατά τους δεκαετούς του σοσιαλισμού, και η εποχή που ακολούθησε την αλλαγή του συστήματος ήταν πολύ σπάνια κατάλληλη για να κτίσει ξανά τις βάσεις. Από αυτόν τον κόσμο, λοιπόν, συνηθίζεται να ψάχνετε για διαφυγή. Ο Bukta ζούσε περισσότερο από δέκα χρόνια στην Szentendre, και έπειτα είχε μετακομίσει γύρω για το τέλος του αιώνα. Η επιστροφή στηρίζοντας τους ρίζους του έφερε σημαντική αλλαγή στην τέχνη του: στην αντανάκλαση των προβλημάτων της κοινωνίας του, εκτός από την ειρωνεία που επεμβαίνει μέχρι το σύνορο του γκρουηστικού, εμφανίστηκε η λυρική απόχρωση του ενσυναίσθησης. Στις συνθέσεις του που εδραιώνονται κεντρολογικά, εμφανίστηκαν πιο ορατά οι προσώπεις της χωρικής ζωής, με τον οποίο, ησυμβαδευμένο, ο καλλιτέχνης πλέον παρουσιάζει ιστορίες του. Το εμπειρία των ελλείπων εισόντων και των που ζουν στην σάλπιγγα, το πώς οι αγχωμένοι επαναστατοί απηνή»ν υποκειμενικοί όμως δεν βαμίζουν με σκοτεινούς χρώματος, αντίθετα με φωτεινά χρώματα, αφήνοντας το δρόμο τους να διασχίσει το χρυσάλλο και σε σχόλια, να συνάδει με τα ράματα, τα επιφανειακά τουυσμούς του, το φως της ευτυχίας, ακόμα και στην έκπληξη.

Hegyek nélkül (Kollár Lajos)

70×80, olaj, vászon, 2015