A. Nagy Gábor

var, akril, tuval, 100x140 2008

Godot Galerisi sizi yüreklilikle davet ediyor

A. Nagy Gábor

Glamurun Dilbilgisi

címli sergisine.

Açılış: 2008. Kasım 5. 20 saat

A Godot Galerisi 2002'da ve 2004'de, A. Nagy Gábor'un “sıkıştırılmış boya tekniğiyle” hazırladığı resimlerini sergiledi: o zamanlar ressam, kendi fotoğraflarını ve dergilerde veya internette bulduğu görselleri, dijital görüntü yaratmaya benzer şekilde küçük piksellere bölerek, izleyicinin bakış ve hayal gücüne bırakılan görseli oluşturdu.

A. Nagy Gábor'ın tabloları klasik stil öğelerini engin bir şekilde birleştirir, çünkü optik renk karışımı, izlenimciliği bile tetikleyebilir; raster sorunu 60-lı ve 70-li yılların geometrik soyut resimcilik dönemini temsil eder, konu seçimi pop‑sanatı da çağrıştırabilir. Resimlerde öznel deneyim ve kişiselleşmemiş dış dünya izleri, betimleme, anlatının boşaltılması ve minik karelerin renkli yapraklarındaki kısaltılmalar içinde çözülür. Betimlemenin ayrıntılarını tanımak genellikle yoğun bir çaba gerektirir, bu yüzden A. Nagy Gábor izleyiciye yaratıcılığının yerini bırakır, oyunbazca bu sürece dahil eder. Bu özel etkileşimin sürecinde, sanatçının görsel dünyası, izleyicinin hafızasının görüntüleriyle tamamlandıkça bütünleşir. Bu bütünlük, uzaktan mükemmel bir şekilde bir araya gelen glamur olsa da, yakından incelendiğinde bir hüzünle dağılır.

MMS II. akril, vászon, 70x100 2003

MMS III. akril, tuval, 70x100 2003

A. Nagy Gábor son zamanlarda harfleri boyuyor. Bulduğu metin parçalarının renkli harflerinden oluşturduğu raffine mozaik yapı bir tabloya dönüşüyor. 2005 tarihinden beri Berlin’de yaşayan sanatçı, XX. yüzyıl sanat tarihinde ona sevdiği figürlerin izinden yürüyor; örneğin Georg Grosz, Otto Dix, Max Beckmann, Paul Delvaux, Joseph Kossuth, Sigmar Polke çalışmalarına sözünü çok sıkıyor.

The Bare Minimum akril, tuval, 100x140 2008

Galeriümüzde şu anda sergilenecek en yeni tabloların başlangıç noktası, Rainer Werner Fassbinder'ın efsanevi film eposu Berlin Alexanderplatz'tan da iyi bilinen dilek, Weimar Cumhuriyeti ile günümüz gündelikleri arasındaki politik, toplumsal ve ekonomik paralellikleri incelemektir. Günümüzde dünya çapında giderek daha sık karşımıza çıkan bu paralelliklerin nedeni, Weimar Cumhuriyeti (1918-1933) döneminin, Alman tarihinin en tartışmalı dönemlerinden biri olması ve aynı zamanda modern demokrasilerin krize girdiği bir model olarak görülmesidir. Üst destekli bir yüzeyde her şeyin yolunda göründüğü bir ortamda, etrafı saran yaratıcılık, canlı sosyal ve kültürel hayat ve ışıltı arkasında gerçekte bir yalan, sahtecilik, çökmüşlük, histeri ve umutsuzluk gizliydi.

Nagy Gábor, politikacı, toplumsal eleştirmen ve sıklıkla ironik tablolarının yanı sıra, kendine ait görsel unsurlardan oluşturduğu kolajlar ve bu unsurlardan kesilen metin parçalarını kullanıyor. Siyah arka planın oluşturduğu yoğun renkler, kendi tarzındaki pastel dokular ve zaman zaman aşırı yüklü görünüme sahip kompozisyonlar sayesinde tablolar gerçek fiziksel güç taşıyor. Eşzamanlı olarak, metinsel bilginin parçacıklaşması, yorumlanması için artan zihinsel çaba gerektiriyor; bu çabada ise resim başlıkları yardımcı oluyor. Klasik ayarlamalar, tekrarlayan metin satırlarıyla yapılan sıkılacak bağlantılar sayesinde canlanıyor ve bu bağlantının bulunması, yaratıcı tarafından izleyicinin hayal gücüne bırakılıyor.

Neden buradan kaçmıyorum? akril, tuval, 100x140 2008

Gösteri, Eylül 29 tarihine kadar Salı’dan Cuma’ya 10 ile 18, Cumartesi ise 10 ile 13 saatleri arasında görülebilir.