Instytut GodotICAInstytut Sztuki Współczesnej Godot

Wystawa · Godot Galéria

Tamási Claudia

Tamási Claudia: Útkereső

Galeria Godot serdecznie zaprasza Pana/Panię.

Tamási Claudia

poszukiwacz drogi

na wystawę o tytule ___

Wernisaż: 9 lutego 2010 · 20:00

Otwarte: József Készman

Dostępne: do 13 marca od wtorku do piątku 10 i 18, w sobotę między 10 a 13.

W 2009 Tamási zavezła się w nową serię, pozostając wiernym sobie. Tym razem stworzył labirynt, którego elementy można ze sobą dopasować, układając obok siebie lub pod nimi i nad nimi, kontynuując w ten sposób wyruszone w nich ścieżki. Artysta znów wybiera siebie jako temat; w labiryncie siebie samego wędruje w towarzystwie różnorodnych zwierząt na najbardziej zróżnicowanych terenach – od skomplikowanych miejskich zaułków po sieć rozłożoną przez pająka. Technicznie prace są ponownie imponujące: Tamási prezentuje w monochromacie szkice i farby, które na szkle zostały nagórkowane, pomalowane i zebrane, a następnie ręcznie maluje na nich miniatury „Claudiá”.

Część z nowej serii artysty:

większy rozmiar większy rozmiar większy rozmiar

większy rozmiar większy rozmiar większy rozmiar

Kilka tytułów obrazów:

Samochody

Zniknie wszystko inne

(translation incomplete)

Głowa w drogę…

Skrzypek

Mieszkaniec miasta

"Start

Idę w tył

Jeszcze nie wiem

Żółw pożera moje ślady…

On już wie

Osiągnięto cel

Praca

Kertben

Sadźcie drzewo.

Drzewa mają głowę w dół.

Nieprawidłowe tłumaczenie

Jak dobrze razem sobie radzimy

Zdobył nagrodę Strabag za poniższe obrazy w 2008-r. Seria składała się z portretów, które były jednocześnie obrazami typu hommáge.

Autoportret Andy'ego Warhola Autoportret Arnulfa Rainera

Autoportrét Chuck Close'owi Autoportrét Cindy Sherman'owi

Nawet wcześniejszy, zrobiony w 2007 serii, przypominał gwiazdy Tamási.

Sophia Loren i ja

Audrey Hepburn i ja

Juliette Binoche i ja

Uma Thurman i ja

Csizmadia Alexa – 2008‑sygnał o Tamásii Claudii:

Przez lustro, nieostro.

Móricka, zgodnie z dawne humorem, zawsze myśli o tym samym. Tamási Claudia nie uchodzi za pułapkę samowystarczalnej powtarzalności, mimo to potrafi konsekwentnie rozmawiać o tym samym – o miejscu kobiety i jej roli społecznej, czy to w roli samej artystki, czy w allegorii przedstawiającej dziecko.

Portret własny, ta ponadsetnomilonnaista forma przekształcająca się na nowo, daje okazję do przełamywania moich granic i refleksji nad jednostką wpuszczoną w społeczeństwo. Próby samodefinicji, które pojawiają się na obrazach Claudia Tamási, występują w miejscu przecięcia sfery prywatnej z identyfikacją społeczną. Tak więc w jej serii zatytułowanej „Czy teraz dobrze? i Czy może on?”, „Czy być może ona?” celebrytyktwa kryje się w ikonach kultury dominowanej przez gwiazdy, mierząc się z nimi, wpadając łagodnym, lekkością w reprezentacje pojawiające się w mediach, jednocześnie starając się podchodzić do kultury konsumenckiej poddaną i dostosowując się do niej. Efekt jest radosnym, spektakularnym krytyką społeczną, która zwraca uwagę na nieuchronność stworzonego przez media kobiecego ideału oraz na jego odzwierciedlanie jako wzoru, a także oczywiście na to, co wiemy od postmodernizmu; że nasza osobowość, lub to, co ją uważamy, jest kształtowana i zdeterminowana przez naszą pozycję w społeczeństwie. Nasze sąsiedzi, podobnie jak wielu adnotatorów pomocniczych, piszą fabułę naszej tożsamości.

Według teorii lustra Jacquesa Lacana, w początkowym etapie rozwoju, patrząc w lusterko, najpierw postrzegamy jedność naszego ciała, ale przy tym identyfikujemy się z „drugą”. Później podobnym sposobem przeżywamy identyfikację z obrazami innych, podczas gdy obraz własny, przez długi okres rościń dziedziczenia, kształtuje się cez kroku. Gdy rozszerzymy analogię Lacana na kawałki serii Tak właśnie to? i Może on? to, w obrazach malarki ukrytej w skórze sławnych, możemy najedno, nawet sami siebie odnalazł na swoim lustrze.

Redefinicja tożsamości, podobnie jak pojawianie się ikon kultury masowej i tzw. kultury elit w jednym ramach postmodernizmu. Cindy Sherman, znana z fikcyjnych „film‑stills” (Untitled Film Stills 1977-1980), przetwarza stereotypy „kobieznego” w roli w filmach. Satyry Kladyki Tamási pod względem podejścia można połączyć z jej wielkimi poprzednikami, ponieważ działają na podobnej zasadzie; wykorzystują medialnie przekazywany obraz kobiety jako punkt wyjścia, a następnie samodzielnie wizualizują sobie role, które wam nadaje. W kształtowaniu naszej tożsamości medialne obrazy niekwestionowanie uczestniczą, bo media i otaczająca nas visualisacja nadal dominuje w patriarchalnym terytorium, w którym zakres ruchu kobiety jest wąski; zwykle w mediach pojawia się fantastyczny, idealizowany obraz kobiety, będący przedmiotem pożądania w przypisanej jej biernej roli. U portretów Kladyki Tamási fakt, że artystka pracuje nad tematem jako kobieta, zmienia interpretację. Chociaż Tamásia nie jest wymieniana nierzadko jako sztuka reprezentująca de‑syberyjny dyskurs feministyczny w Słowacji, tematy poruszane przez artystkę z zasłabe ___GDODOT_TOKEN_N___ zyskują uznanie w swoim charakterze.

Ostatnie portrety twarzy uznanych współczesnych artystów Tamásiego wciąż ukazują go jako artystę przemienny; tym razem jednak, w lekko śmiesznej zabawzie z palcami, przyciąga charakterystyczne cechy stylów wybranych twórców, malując ich twarz niemal z ich własnej perspektywy. Ta malarska „wskazówka” daje możliwość podszklarszego rozświetlenia umiejętności, jak rodzaj gry nagrody, w której przy zaskoczeniu oddajemy się gładkości kawiarnego zdobienia, a artysta zaskakuje sam siebie. Rezultat z kolei przywodzi na myśl Józefa Attili, albo przynajmniej szumową powierzchnię. Ta powierzchnia nie oznacza płytkości, lecz samą powierzchnię, a w odniesieniu do niej Andy Warhol w wywiadzie sformułował: „Jeśli chcesz wiedzieć wszystko o Warholu, spójrz na powierzchnię moich obrazów, na moje filmy i na mnie samego, a wtedy będę już przed tobą. Za tym wszystkim nic nie ma”. Oznacza to, że nacisk kładzie się na powierzchnię i znaczenie dzieła ogranicza się właśnie do niej. Pop Art wywołuje burzę symboliczne znaczenia. Wydobywa się z społeczeństwa i kultury rzeczowej poprzez zbliżenie i przytłumianie, i prezentuje je w nowym świetle przez wzmocnienie lub powtórzenie, lecz nie niesie ze sobą koncepcjonalnego kontekstu, a artysta nie obciąża własnym ciężarem w obrazach, tak jak to zauważył Barthes, co ujawnia się jako sam stereotyp. Pop Art typowo zmienia nasze postrzeganie; upraszcza, powiększa, podkreśla. W tym sensie Tamásica Claudia jest następcą Pop Art, co jest najbardziej widoczne w serii Ajkaim. Jego czarno‑biały obrazy dedykowane artystom jednak mają nową zawiść, postrzegając artystów jako zamieniać się w atrapowe przedmioty, również redukując je do ich odcisków. Nie wnika w ich prace, a jedynie obserwuje ich cechy formy, powierzchni i traktuje je jako mimiki, czyli przenosi je do ducha pop.

Tamási Claudia w każdej ze swoich malowideł konsekwentnie przedstawia autoportret, nawet jeśli zamiast siebie samej wstawia do kadru niemowlęta czy erotyczne kwiaty (co pozwala, przy wspomnieniu elementu fotograficznego, odnieść się także do stylu fotografii realistycznej). W serii „Czy teraz dobrze?” oraz „Czy może ona?” ukrywa się za mimiką celebrytów, a w swoim uderzającym ćwiczeniu, które opiera się na nowych odniesieniach historycznych, nie robi tego „tylko” jako kobieta, lecz jako artystka, wybierając modele nie feminizowane, lecz artystyczne. Każdym nowym obrazem rośnie pytanie; kim naprawdę jest Tamási Claudia?

Artyści prezentujący prace

Godot Galéria · Facebook · w nowej karcie