Instytut GodotICAInstytut Sztuki Współczesnej Godot

Wystawa · Godot Galéria

Tamási Claudia

Tamási Claudia: Hatás-vadász

Portret artysty Roy'ego Lichtensteina, 24x30, akryl, tus, płótno, 2008

Portret autorowski Arnulfa Rainera, 24x30, akryl, tusz, tkanina, 2008

Portrét własny Davida Hockneya, 24x30, akryl, tusz, płótno, 2008

Podwójna wystawa Claudia Tamási

Podwójna wystawa Claudii Tamási

Mieszane

Galeria Ericsson

Otwarcie: 2008 maj 28. 17h

Hatás‑vadász / Sensationalist

Galeria Godot

Otwarcie: 2008 maj 28. 19 godz.

Jednocześnie z dwoma vernissàzzami pojawia się nowy katalog angielsko-węgierski artysty, zatytułowany *Tamási Claudia* 2003–2008, przy którym współpracuje analiza Autorki Alexa Csizmadia.

Nowa książka artystyczna malarki zatytułowana Tamási Claudia 2003-2008 zostanie wydana z okazji tego podwójnego vernissage. Esej do niej napisała Alexa Csizmadia i jest też w języku angielskim i węgierskim.

W ten sposób dobrze (Ty i ja z Liz Taylor i Paulem Newmanem), 70x100, akryl, kanwas, 2007

Csizmadia Alexa: Przez lustrzany, nieostro

Móricka według dawnego dowcipu ma w głowie tę samą myśl o wszystkim. Tamási Claudia nie wpadła w pułapkę samookreszenia, mimo to potrafi zawsze konsekwentnie mówić o tym samym – o miejscu kobiety i jej roli społecznej, czy to kobieta sama jest artystką, czy też przedstaw koncepcji w postaci dziecka.

Autoportret, ta wieloletnia, ciągle odnawiająca się forma artystyczna, daje możliwość odrywania się od moich granic oraz refleksji nad jednostką odłożoną w społeczeństwo. Próby samodefinicji w obrazach Tamási Clauii pojawiają się na przecięciu sfery prywatnej i tożsamości społecznej. W serii „Czy to dobrze? / Czy to może on?” przerabia ikony kultury zdominowanej przez celebrytów, mierząc się trzȩc z reprezentacjami medialnymi lekką, delikatną lekkością, jednocześnie próbując przyjmować w posłusny sposób kulturę konsumencką. Efektem jest radosna, socjalna krytyka społeczeństwa, która zwraca uwagę na nieuchronność i wystawianie w roli wzoru mediach utworzonego ideału kobiecego, a także na to, co już znamy od postmodernizmu: że nasza tożsamość, lub to, co ją wyobrażamy, kształtuje i determinuje nasz miejsce w społeczeństwie. Nasze sąsiedzi, niczym setki współsformułowań, opisują fikcję naszej tożsamości.

14 m2 V., 40x33, akryl, parkiet, 2005‑06

Zgodnie z teorią lustrzaną Jacquesa Lacana w początkowej fazie rozwoju najpierw postrzegamy w lustrze naszą jedność ciała, ale jednocześnie utożsamiamy się z „innym”. Później podobnie przeżywamy utożsamianie się z obrazami innych, podczas gdy nasz obraz ja rozwija się przez długi okres obok jajowania. Gdy rozszerzymy analogię Lacana na fragmenty serii *W tym momencie dobre?* i *A może on?*, możemy nawet rozpoznać w obrazach malarki zakrywającej się w skórze gwiazd jako swoje własne lustrzane odbicie.

Redefinicja tożsamości, podobnie jak przedstawienie ikon kultury masowej i tzw. kultury elitarnej w ramach jednej struktury, stanowi cechy postmodernizmu. Cindy Sherman znana jest z fikcyjnych portretów filmowych (Untitled Film Stills 1977‑1980), które przetwarzają stereotypy roli kobiety w filmach. Satyry Tamási Clodii, patrząc na ich podejście, mogą być powiązane z wczesniejszymi jej dziełami, ponieważ działają według tego samego zasady; wykorzystują media przekazywaną obrazowość kobiet jako punkt wyjścia i w przybliżeniu przyciągają za sobą role, które one oferują. W kształtowaniu naszej tożsamości, media niosące obrazy niewątpliwie odgrywają udział; przy tym media i otaczający nas świat wizualności przestrzenny dominuje patriarchalne terytorium, w którym przestrzeń ruchu kobiety jest wąska; media zwykle ukazują fikcyjny, idealizowany obraz kobiety stworzoną przez męską myśl jako obiekt pożądania w przypisanych do niej pasywnych rolach. W przypadku portretów Tamási Clodii fakt, że artystka jako kobieta realizuje temat, zmienia interpretację. Choć Tamásia nie jest wymieniana wśród artystów reprezentujących dyskurs feministyczny (wciąż wciąż w Polsce otoczony podejrzeniem), poruszane przez nią tematy mają moc bycia rozpatrywanej z tej perspektywy.

Nawożenie, 70x50, akryl, pleksiglas, plastik, płótno, 2004

Najnowsze autorreprezentacje współczesnych artystów, o których mówi Tamási, ponownie ukazują go jako kowal form, lecz tym razem z dowcipną techniką palcem przełamania, naśladować cechy stylu wybranych twórców, jakby malował ich portret z ich własnego punktu widzenia. To malarskie „tak was pisanie” daje możliwość błysnu w wiedzy rzemieślniczej, to tak zwany „gra nagród”, w której artysta sam zaskoczył się przy kawiarnej szklance dowcipem. O wynikach można pomyśleć o Józefie Attiliu, albo przynajmniej o szepczącej powierzchni. Ta powierzchnia jednak nie oznacza płytkości, lecz jedynie samą powierzchnię, z której Andy Warhol w wywiadzie mówi: „Jeśli chcesz wiedzieć wszystko o Warholu, spójrz na powierzchnię moich obrazów, moje filmy i na mnie, a już tam jestem przed tobą. Za tym wszystkim nic nie istnieje.” Oznacza to, że nacisk pada na powierzchnię i znaczenie dzieła jest ograniczone do tego. Pop Art wywołuje w symbolicznych znaczeniach wodę. Skupia się na wyodrębnieniu elementów z społeczeństwa i kultury materialnej, przyblizać je i przedstawiać je w powiększeniu lub powtarzaniu, ale bez ram koncepcyjnych; artysta nie przysłania ciężaru za obrazami, jak zauważył Barthes, co ujawnia sam stereotyp. Pop Art zwykle zmienia nasze postrzeganie; upraszcza, powiększa, podkreśla. W tym sensie Claudia Tamási jest następczynią Pop Art, co w serii Ajkaim jest najbardziej wyraźne. Czarnobiałe obrazy poświęcone artystom mają jednak nowy twist, traktują artystów równie jak zastępcze przedmioty i redukują ich do detali. Nie wkrada się w ich dzieła, a tylko bada i stosuje ich formalne cechy, powierzchnię, podając je jako mimiki, czyli przenosząc je do ducha popa.

Tamási Claudia zawsze maluje sieczki, nawet gdy zamiast samej siebie przedstawia swojej szukanej babci chleby lub muskularne kwiaty (co, wzmiankując fotopóźnik jako element techniczny, pozwala także odnieść się do fotorealistycznego stylu). W seriach „Czy tak, tym razem?” i „Czy być może ona?” ukrywa się za mimiką celebrytów, a w ćwiczeniach ręcznego modelowania nie robi tego wyłącznie jako kobiety, lecz jako artystki, wybierając modele artystyczne zamiast feminizmu. Z każdym nowym obrazem nasila się pytanie: kim tak naprawdę jest Tamási Claudia?

Filc alkoholowy, 70x50, filc alkoholowy, plextol, akryl, kreda, sztuka, 2004

Galeria Ericsson

Budapest, ulica Laborc 1037 1

www.ericsson.com/hu

Otwarte w dni robocze.

Galeria Godot

1075 Budapest, Madách út 8

archive.godot.hu

Wystawę można obejrzeć 2008 do 21 czerwca. Otwarte od wtorku do piątku w godzinach od 10 do 18, w soboty w godzinach od 10 do 13. Open till 21 June, 2008 from Tuesday to Friday between 10 am and 6 pm, on Saturday between 10 am and 1 pm.

Artyści prezentujący prace

Godot Galéria · Facebook · w nowej karcie