Wystawa · Godot Galéria
Tamási Claudia
Tamási Claudia: ?.,-! CL
Kósa János wygłosił przemówienie otwarcia na wystawie „CL” autorstwa Tamási Claudia w dniu 2001 sierpnia 29.
Półtora roku temu, podczas końcowej wystawy Uniwersytetu Sztuk Pięknych, po raz pierwszy zauważyłem, że istnieje młoda dama, która w malarstwie bawi się ciekawymi rzeczami. W ówczesnych, średniej wielkości prace pojawiły się różne powiększone fragmenty ciała i twarzy – części oka, część nosu, kawałek ust. Wydawało się, że mam wgląd w olbrzymie ciało kobiecego Gulliver’a, lecz z ciała doczyniemy jedynie małe fragmenty widzianej przez nas buzi. Po pewnym czasie rozgałęziająca się tematyka stopniowo traciła swoje rozganienie, a w końcu Claudia skupiła się na ustach, na własnych ustach. Z tego zestawu możemy zobaczyć wtrącenie w tym pomieszczeniu.
Tak, to jednocześnie liryczny portret własny i dystansująca generalizacja. Portret własny, bo artystka zawsze maluje własne usta, z dowolną różnorodnością, jako liryczną samopoznanie. Ogólny, sumaryczny i emblematyczny z kolei dlatego, że usta jako takie, w XX. wiekowej malarstwie, są dość powszechnym, zamkniętym i utrwalonym ikoną. Konotacje ich są liczne i wyczerpująco wymienialne.
Być może u surrrealistów pojawia się po raz pierwszy w sposób samodzielny żeński ust, tak jak później pop‑art nadał temu sens: wyczucie, brak utrwalenia i wolność jako kluczowe motywy. Jednocześnie reklama, która wyłania się coraz wyżej, uczyniła żeński wątek jednym z najważniejszych obrazowych nośników, przedstawiając usta jako widowisko. Innym punktem odniesienia może być, przy oglądaniu tych obrazów, porównanie z hiperrealizmem: w pierwszej kolejności chodzi tu o sposób malowania Chucka Closa, który „skacze w głąb”. U Closa chłodna obiektywność rozbija powierzchnię obrazu, a trzymaj się blisko, każdy z prac rozdziela się do poziomu atomów układów twarzy. Claudia jest kolorowa, zabawna, liryczna – ogólnie bardziej urocza – chociaż taki rodzaj kartograficznego badania wciąż cię nie wyprawia. Z jej zestawienia z grą i chłodnym, badawczym spojrzeniem rodzi się coś, co w męskim, dzisiejszym, matczyny brzydzyskim i twardym, a przy tym emblematycznym wydaje się bardzo trafne. Jej obrazy czasem wywołują w nas skojarzenia z pejzażem, czasem mamy wrażenie, że wkraczamy w krystaliczną strukturę, a czasem jakby w świecie komórek. Ta historia tu nie kończy się. W żeńskiej Gulliverze zmienia się ton, i pojawiają się także liliopaci jako dziecięce postacie. Dziecięce figurki w jajku Kinder, których zabawa polega na składaniu i zbudowaniu, sama nie jest na tyle utalentowana dająca długotrwałe przyjemności – więc chwileczkowe rzeczowe niespodzianki, symboliczne też, to próg współczesnego dziecka konsumenckiego - to część bricollagesów, które interesują Bandrillard również w systemie Rzeczy. Claudia należy do generacji, której już dziecinną podstawową doznaną w kawałkach składanego pudła i to wyrukowanego ma mały element, w jakiś sposób wprowadziła do świata malarskiego.
Historia tutaj trwa. Ale z jajka Kinder, z którego wychodzi złożalna ptasi mogą już szumić o pewnej nowej zmianie w sztuce Klaudii. Ale nie pochłaniamy się takim pośpiechem.
Jedną z pewnych rzeczy. My, męskie artystki, często głośno cytujemy słowa naszego mistrza, Salvadora Dalí, wielkiego hiperrealisty i przodka myślicieli “Kinder‑tojás”, gdy mówimy o kobiecej sztuce. On natomiast powiedział z szczerą skromnością: do malowania potrzebne są kulki. Nasz szacunek jest jednego z ostatnich wielkich męskich malarzy, ale wydaje się, że dobra sztuka wymaga tylko kilku buziaków i kilku plastikowych figur. A jeśli więc staniemy na drodze męskich artystek, skręcamy ramiona, z wahaniem i wstydem rozwiewamy z powrotem rozmetanymi rękoma. Tak stają się widoczne rzeczy, które Dali uważa za potrzebne do malarstwa.
Gratuluję artystce. Otwarcie wystawy rozpoczynam.
Artyści prezentujący prace
Tamási Claudia