Wystawa · Godot Galéria
Palkó Tibor
Palkó Tibor: Honnan tudjuk, hogy nem álmodunk (2)
Musieliśmy połknąć
Galeria Godot serdecznie zaprasza Pana/Panią.
PALKÓ TIBOR
Od czego wiemy, że nie śnimy (2)
titled wystawę, w której prezentujemy najnowsze obrazy artysty galerii.
Wernisaż: 14 maja 2015 · 20:00
Prowadzi otwarcie: L. Simon László pisarz
titled wystawę, w której prezentujemy najnowsze obrazy artysty galerii.
Nagy Mózes, artysta sceniczny, solista klarnetu
Można odwiedzić: do 13 czerwca w godzinach otwarcia galerii, od wtorku do piątku od 9 do 14, w sobotę od 10 do 13.
Podwyższona iluzja
Pataki Gábor
Skąd wiemy, że nie śnimy…
fragment…
„Poleceni wokłady – robotnicy, kobiety z włosy z przegubami, demony z rzęszkiem na ustach – żyją tutaj wśród nas, stykają się z nami na ulicy, a z drugiej strony to tytani w ludzkich tronach, kóborzy, obcięci metalowymi pasami podderżającymi od czasem pod skórę. Krew tryska z jamy oczniczej, żołądź, która wisi na drzewie, przestaje być owocem trucizny, a mała morderczyna w maternem uścisku.
Można odczytać obrazy jako przejawy horroru ukrytego pod pozornie uporządkowaną powierzchnią, jako manifestacje bańki żądnej podniszczonych na zewnątrz warstw czarnego huku. W amerykańskich thrillerach przy wydająco spokojnych i spokojnych małych miastach również nieustannie wypływa piekło, a diabeł może zgwałścić mieszkańców wypijać koktajle w dobrze wyposażonych apartamentach, dręczyć tych, którzy leżą przy basenie, lub sami sami mogą stać się tą postacią. Dlaczego nie byłoby to w inny sposób bardziej trudniej od Europy, wśród ludzi wyciskających się i przemocujących i niewiele potrafiących radzić sobie z początkami i emocjami? Historia i polityka ucielozna móc kłócić się o hod spółki rozpoczynają i rozpoczynamo ten świat i mieszkańców, dlatego nie jest zaskakujące, że uśmiech jest pętla i że łatwo jest to ujmować bez kości w szafie.
Może istnieć inna interpretacja obrazów Tiba Palkó. Palkó Tibor nie patrzy na codzienność spoza wnętrza. Jako zewnętrzny obserwator z pewnością rysowałby precyzyjne przedstawienia, lecz pomimo wszystkich przeciwnych oskarżeń, Palkó to „syn wielkości”, nie wybiera, lecz jest członkiem węższego i szerszego – węgierskiego, jassberyńskiego, europejskiego – społeczeństwa. Wśród nas znajdują się pracownicy, dumnie noszące koszty ciuchy, a także czarnoksiężniczki z czerwonymi rysami. Też, gdy kiedykolwiek wyglądamy jak zombie, cyberdroid, piaskowy automat, to nie jest jego wina, lecz błąd rzeczywistości. Dlaczego miałby kłamać? Mógłby, gdyby chciał, ponieważ potrafi malować w sposób czarujący, uroczy, potrafiłby zamienić szron w rozświetlony papier. Niektóre, nieświadomie pozostawione fragmenty dowodzą, że gdyby okazywało się, mógłby wyjąć virtuoznego talent, stworzyć delikatne przejścia kolorów. Zamiast tego wydaje się luźny, pozwalając farbie swobodnie kapać, z anatomią, harmonią, regularną kompozycją poświęcając twórczość, tworząc zbyt grube usta, oczy asymetrycznie na twarzy, nieosiągalne przestrzenne miejsca. Zbliża niemal do piersykowania niewłaściwych motywów, nieprzewidywalnych sytuacji. Emitt wnika ramię, z którego wynika oczu, które zadymywa odlotem."
Żyje w stanie rozkoszy.
Krótko mówiąc, Palkó maluje obrazy tak, jak to ma wyglądać ten węgierski świat: asymetryczne, nieregularne, surowe, rozbite, szorstkie, pełne form csonka‑bonka. Jego spojrzenie nie jest jedynie okrutne, bezmitne, lecz pełne współczucia, zrozumienia, wglądu. Wyróżnia, lecz nie osądz, krytykuje, lecz bez gniewu. Nie patrzy od góry, lecz podnosi się ku figurze, a cicha, autonomiczna transcendencja nie promieniuje tylko z niedawno ukończonych dużych obrazów z jej kobietami, lecz także z innych dzieł.
Nie jest przypadkiem, że po pytaniu w tytule wystawy nie pojawia się znak zapytania, ale trzy kropki…
Od czego wiemy, że nie śnimy (2)
Artyści prezentujący prace
Palkó Tibor