Wystawa · Godot Galéria
Nagy Gábor György
Nagy Gábor György: PIN 1966
Galeria Godot serdecznie zaprasza Pana/Panię.
Nagy Gábor György, PIN 1966
Na otwarcie wystawy zatytułowanej… w 2006 roku, w listopadzie, 2 dnia, o 20 godzinie.
Wystawę otwiera Iványi Bianca
Formy, środki wyrazu i ich transparentność, ich stopniowe połączenie oraz nieustanne przełamywanie funkcji — to wyróżnia się szczególnie w dziedzinie grafiki. Jako że pierwotnie opierał się na technikach ręcznych, pokazywał się jako odbiorca obrazów tworzonych przy użyciu technicznych mediów, fotografia, druku komputerowego, czcionki czy elektrografiki, a w przypadku poszczególnych twórców można obserwować ruch idący i wracający między możliwościami mediów ręcznych i technicznych. Nasz rozmówca, Gábor György, pod względem wykształcenia i mojego przekonania także postrzega siebie jako tradycyjnego malarza, jednak w praktyce najbliżej jego wyrazu są właśnie wyrażenia graficzne, formy. (Ukończył również studia magisterskie z grafiki.) Ta dwoistość towarzyszy wszystkim jego pracom, a także jest widoczna w dwóch tutaj prezentowanych kolekcjach. Takie podejście opiera się na uznaniu faktu, że malarstwo posiada przewagę historyczną, a tym samym dodaje formie zarówno estetycznego (dowolnego rodzaju) charakteru, jak i silniejszej symboliczej nasycenia, niż fotografia. Ta linia zostaje następnie przeniesiona do zdjęć bearowanych komputerowo, a oglądanie gotowego dzieła staje się podobne do oglądania obrazu.
„Obrazy pośredniczą między światem a człowiekiem. Człowiek „ek‑sztal” jest, tzn. dla niego świat nie jest bezpośrednio dostępny, a więc obrazy muszą go prezentować. Ale obrazy, a więc świat i człowiek, wystają tu niemal jak „zapominanie”. Człowiek zapomina, że był kimś, kto stworzył obrazy, by dzięki nim orientować się w świecie. Ale już nie potrafi je rozgryźć, i w związku z tym żyje w zależności od własnych obrazów: wyobraźnia wpadła w halucynację.” – pisze Wilem Flusser w *Filozofii fotografii*. W przypadku dzieł Nagy Gábor György, których podstawą jest sam wykonany fotograf, chodzi nie tyle o zapominanie, co o pamięć. Ale nie o obrazy, które już zobaczył, lecz o stany duchowe, nastroje, odczucia, które odczuwamy przy perspektywicznej obserwacji obrazów. Ten mechanizm działania może być charakterystyczny dla samego obrazu technicznego, że jesteśmy skłonni traktować fotografie jako tylko odcisk rzeczywistości, jako „okno”. Mimo to, kontynuuje Flusser: „obiektywność obrazu technicznego to iluzja. Bo jak każdy obraz, obraz techniczny nie jest jedynie symbolicznym, ale pokazać jeszcze bardziej abstrakcyjne złożenia symboliczne niż tradycyjne obrazy.” Nagy Gábor György celowo układa swoje obrazy w sekwencje, które pozwalają nie pozostawić widzowi jednego obrazu, lecz znaczenie koncepcyjne obrazu. Do tego oczywiście trzeba nieco przearanżować rzeczywistość, aby wyrazić więcej niż sam pozór, i doświadczenie nie tylko samemu widokowi poprzez „zaaranżowanie”, ale również „wchwycenie” czasu obserwacji można uczynić całkowitym, korzystając ze słów Flussera, gdzie „przedział czasu” można wpłynąć. „Przedział czasu”, w którym okres oglądania dwóch sekwencji przesuwa się nie po szybkim „mrugnięciu”, ani spokojnym „oglądaniu”, ale „złowrożnym patrzeniem”. To złowrożne patrzenie chętnie zmienia rzeczy w niematerialne widzenia, tak jak Nagy Gábor György przekształca odciski rzeczywistości w własnych fotografiach w subiektywne wizje. MULADI BRIGITTA
Można oglądać do 10 listopada, od wtorku do piątku od 10 do 18, w sobotę od 10 do 13.
Artyści prezentujący prace
Nagy Gábor György