Wystawa · Godot Galéria
Gaál József
Gaál József: Phantasma - Transhuman Fetish
fragment z dzieła z serii Transhuman Fetish
drewno, metal, zmienny rozmiar, 2012
W większym rozmiarze
Galeria Godot serdecznie zaprasza Pana i jego szanownego partnera.
Gaál József
Phantasma – Fetys transhumany
na otwarcie wystawy zatytułowanej
Wernisaż: 6 czerwca 2012 · 20:00
Wprowadzenie wypowiada artysta (Théâtre impossible).
Można oglądać: lipiec 7-do
Prace z serii Transhuman Fetish wystawione są w sali sztuki, 2012
W większym rozmiarze
Z przedmiotów zrobionych z surowców, z opuszczonych resztek nie da się czegoś ożywić – tak mówią materialiści. Otwarte pomieszczenie w cyberprzestrzeni rozrasta się coraz bardziej – kolejne przekonanie, kolejne podobizna. Nowa magia przywoływania, w pewnej formie daje miejsce nieokreślonym uczuciam – jako pośrednik. Przyzwyczajeni do maszyn, przez nich poczują „pseudobóstwa” – w szumie, szelestcie, powtarzającym się stukaniu, trzęsieniu: już słychać, jak ogniskowiec i ojciec przenikają cały świat dźwiękiem. Układające się wyżej mechaniczne rytmy kłuchają od nowej metafizki. Gdy los był doświadczany przez mity, teraz wirtualne wariacje losu zabijają na łeb szalonym błyskach. Gęsto kryły się bestie wciąż dzisiaj żyją. Nie ma w tym nic; istnieją warianty. Ludzkie bestie stały się zabawą na zewnątrz, im silniejszy efekt – tym bardziej śmieszny mutujący duch i potwór. Bezmutnicę i bezpowrotności egzystencję należy wpisać w transhumanu fetiškową postapokalipsę. Bez granic transformacji ciała jakby przywołały świat mityczny, wplatają się w bezczynne życie, przepuszczają i łączą z nieświadomą wieścią. Ukrytość odwrócona, zewnętrzne przepisy życia i warte zaburzone kruszyny umysłu.
Phantasma III.
36x29x19, drewno, żelazo, kąty, skóra, 2011
W większym rozmiarze
Tak jak greckie tragedie miały swoje wygnane, poniżone szeryfy, tak i obecnie je posiadają. Każdy patrzy na swój samotni teatr, myśląc, że może układać swoją ulotną tragikomedię przed migoczącym ekranem. Glaśnie, że poprzez naciskanie przycisków może być aktywnym uczestnikiem Globalnego Biura Wolności. W esencji tragedii wynika wewnętrzna piękność, niewidzialne cnoty, bogactwo emocji za roztrzaskanym, wypisanym zewnętrzem. Szczęście przynosi Księżyc – tak myśleli, a zniszczenie rodzi walkę o piękno. Jako by nie było Losu i Przeznaczenia, znowu dzięki fałszywym wizerunkom Piękna rozpoczyna się niszczące zadanie, ponownie wszyscy będą walczyć o przywrócenie porządku świata, mrocznego harmonii. Wiecznie trwająca IŚKRYWOŚĆ – jesteśmy piękni, lecz zwrócona jest zniszczeniem piekielnej Segregacji, w końcu przybywa Kanaanu, Pożądana Harmonia. Hibernującą doskonałość. Jeśli nie ma tragedii, nie ma upadku, nie ma smutnego zrozumienia, nie ma ofiary, rozpuszczenia – nie ma Wystąpienia i Zakończenia. Niech to pozostanie chmurą Andromedą dla andrógynnych mutacji, dla egzystencjalnych fantazmatów starego rodzaju. Tylko monotonna harmonia, mechaniczne budowanie‑niszczenie, wieczna dialektyka istnieje – vegetatywny konsument dobrobytu nasz jest zabezpieczeniem w świecie tysiąca prawdomódrzych baśni.
Phantasma II.
46x22x26, drewno, żelazo, kąty, skóra, 2011
W większym rozmiarze